Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın kenarındaki küçük bir evde Ece ve Can adında iki kardeş yaşarmış. Her akşam, yatmadan önce anneleri onlara bir masal okurmuş. Ama bir gün, anneleri yeni bir masal kitabı almış. Kitabın kapağında parlayan bir yıldız ve içinde rengarenk çizimler varmış.
Ece kitabı ilk keşfettiğinde, “Bu kitap benim!” diye bağırmış. Can hemen koşup gelmiş. “Hayır, ben de bakmak istiyorum!” demiş. İkisi de kitabı tutup çekiştirmeye başlamış. Sayfalar hışırdamış, kitap neredeyse yırtılacakmış. O sırada anneleri sessizce yanlarına gelmiş. Kitabı nazikçe ellerinden almış ve gülümsemiş.
Anne, “Bu güzel kitabı birlikte okumaya ne dersiniz?” demiş. Ece ve Can birbirlerine bakmış. Sonra Ece, “Tamam, önce bir sayfa sen, bir sayfa ben okuyalım” demiş. Can da kabul etmiş. Küçük bir masa hazırlamışlar. Ece bir sandalye getirmiş, Can da minderini almış. İkisi yan yana oturmuş.
Kitabı açtıklarında içinde bir tavşan, bir sincap ve bir baykuşun macerası varmış. Ece ilk sayfayı okumuş. Can ikinci sayfayı okumuş. Sesleri odada yankılanmış. Her sayfada heyecan artmış. Tavşan kaybolmuş, sincap ona yardım etmiş. Baykuş ise onlara yol göstermiş.
Bir ara Ece, kitabı kendi tarafına çekmiş. Can da bırakmamış. Ama bu sefer kavga etmemişler. “Hadi beraber tutalım” demiş Ece. Can başını sallamış. İkisi de kitabın kenarından tutmuş. Sayfaları birlikte çevirmişler. Tavşanın sevinci, sincabın neşesi onlara da geçmiş. Gülmüşler, şaşırmışlar ve en sonunda masal bitmiş.
O gece, yatmadan önce Ece, “Yarın yine beraber okuruz, değil mi?” demiş. Can, “Evet, bu kitap artık ikimizin” diye cevap vermiş. Anneleri onları öpmüş ve ışığı söndürmüş. İki kardeş, paylaşmanın ne kadar güzel olduğunu anlamış. Masal kitapları, birlikte okunduğunda daha da büyülü oluyormuş.
