Bir zamanlar, şekerlemelerle kaplı bir ülkede minik bir tavşan yaşarmış. Adı Pudi’ymiş. Pudi’nin en sevdiği şey, annesiyle birlikte kurabiye yapmakmış. Bir gün annesi, “Pudi, bugün Zencefilli Kurabiye Ormanı’na gidiyoruz,” demiş. Pudi çok heyecanlanmış. Hemen küçük sepetini alıp kapıya koşmuş. Yollara dökülen pudra şekerleri adeta bir kar tanesi gibi parlıyormuş.
Ormana girdiklerinde her yer tarçın ve vanilya kokuyormuş. Ağaçların dallarında akide şekerleri sallanıyor, nehirlerden sıcak çikolata akıyormuş. Pudi, annesinin elini sıkıca tutmuş. Tam o sırada uzaktan bir çıtırtı duymuş. “Acaba kim olabilir?” diye düşünmüş. Çalıların arkasından küçük bir kurabiye çocuk çıkmış. Üzerinde rengarenk damla çikolatalar varmış. Kurabiye çocuk, “Merhaba! Kayboldum. Evimi bulmama yardım eder misin?” diye sormuş. Pudi hemen yardım etmek istemiş.
Birlikte yürümeye başlamışlar. Yolda karşılarına Balkabağı Tepesi çıkmış. Tepeden aşağı yuvarlanan balkabakları kocaman gülümsüyormuş. Kurabiye çocuk, “Benim evim bu tepenin ardında,” demiş. Tam tırmanmaya başlamışlar ki bir fırtına çıkmış. Rüzgar o kadar hızlı esmiş ki Pudi’nin sepeti uçup gitmiş. Pudi çok üzülmüş. Ama kurabiye çocuk, “Üzülme, birlikte daha güzelini yaparız,” diyerek onu teselli etmiş.
Fırtına dinince gökyüzünde pembe bir gökkuşağı belirmiş. Gökkuşağının her rengi farklı bir meyve şurubuyla parlıyormuş. Kurabiye çocuk, “İşte orası! Benim evim orası,” diye bağırmış. Gerçekten de gökkuşağının altında yemyeşil bir çayır varmış. Çayırın ortasında ise dev bir fırın duruyormuş. Fırının bacasından yükselen dumanlar masallar anlatıyormuş. Pudi, burasının en güzel yer olduğunu düşünmüş.
Kurabiye çocuğun ailesi, Pudi’yi ve annesini fırına davet etmiş. Birlikte yeni kurabiyeler yapmışlar. Pudi, unutulan sepetini unutmuş bile. Çünkü asıl önemli olanın paylaşmak ve dostluk olduğunu anlamış. O günden sonra Pudi, her fırsatta bu tatlı diyarlara yaptığı yolculukları en güzel anıları olarak saklamış.
