Bir varmış bir yokmuş. Minik bir tavşan olan Pamuk, en sevdiği oyuncağını kaybetmişti. Bu sadece bir oyuncak değildi. Üzerinde küçük, gümüş bir anahtar olan, rengârenk bir çıngıraktı. Pamuk, o anahtarı her salladığında çıkan neşeli sese bayılırdı. Fakat şimdi ortalıkta yoktu. Minik tavşan önce yastığının altına baktı. Sonra küçük masasının altına eğildi. Hiçbir yerde bulamayınca gözleri doldu.
Arkadaşı Kirpi onu bu halde görünce hemen yanına geldi. “Neden üzgünsün Pamuk?” diye sordu. Pamuk, kaybettiği anahtarı anlattı. Kirpi, dostunun üzüntüsünü paylaştı. “Merak etme,” dedi. “Birlikte ararız. İki çift göz, bir çift gözden daha iyi görür.” İşte böylece kayıp anahtarın peşinde sevimli bir birlikte yolculuk başladı. Önce Pamuk’un odasını didik didik aradılar. Kitapların arasına, oyuncak sandığının içine, hatta halının altına bile baktılar. Ama anahtar yoktu.
Sonra bahçeye çıktılar. Belki Pamuk dışarıda oynarken düşürmüştü. Minik adımlarla rengârenk çiçeklerin arasında dolaştılar. Bir arıya rastladılar. “Vızıldayan dostumuz,” dedi Kirpi. “Burada parlak küçük bir anahtar gördün mü?” Arı, taç yapraklarının üzerinde süzülürken “Hayır,” diye vızıldadı. “Ama belki yuva yapan kuşlar görmüştür.” Bunun üzerine iki arkadaş, büyük ceviz ağacının yanına gittiler. Kuşlar cıvıldaşarak onlara cevap verdiler. Onlar da anahtarı görmemişti. Pamuk’un umudu biraz kırılmıştı. Ama Kirpi pes etmedi. “Biraz daha düşünelim,” dedi. En son nerede oynadığını hatırlamaya çalıştılar. Pamuk, aniden gözlerini açtı. “Köşedeki eski kulübe!” diye heyecanla bağırdı. “Orada saklambaç oynamıştık.” Birlikte oraya doğru koştular. Kulübenin kapısı gıcırdayarak açıldı. Tozlu rafların arasında, eski bir kavanozun yanında, işte o küçük gümüş anahtar pırıl pırıl parlıyordu. Pamuk çok sevindi. Anahtarı bulmuşlardı. İkisi de yorgun ama mutluydu. Birlikte çalışmanın ve pes etmemenin ne kadar güzel olduğunu anlamışlardı.
