Bir varmış bir yokmuş. Ormanın en ucunda, taş duvarlarla çevrili eski bir bahçe varmış. Bahçenin kapısı hep kilitli durur, içeride ne olduğunu kimse bilmezmiş. Köydeki herkes bu bahçeden korkar, uzaktan geçermiş. Ama küçük bir çocuk olan Efe, bu gizemli bahçeyi merak eden tek kişiymiş.
Efe her gün okuldan dönerken bahçenin önünde durur, kapının aralığından içeri bakmaya çalışırmış. Bir gün dayanamamış ve kapının altındaki küçük boşluktan içeri sürünmüş. Bahçe tamamen bambaşka bir dünyaymış. Kocaman ağaçların dallarında rengarenk kuşlar şarkı söylüyor, yerdeki çiçekler adeta dans ediyormuş. Efe’nin gözleri kamaşmış.
Tam ortada, eski bir çeşmenin yanında oturan yaşlı bir adam görmüş. Adamın sakalları bembeyazmış ve elinde küçük bir fidan tutuyormuş. “Hoş geldin küçük kaşif” demiş adam gülümseyerek. Efe önce korkmuş ama sonra adamın sesindeki sıcaklık onu rahatlatmış. “Burası neresi?” diye sormuş Efe. Yaşlı adam fidanı toprağa dikmiş ve anlatmaya başlamış.
Bu bahçenin aslında yıllar önce tüm köyün toplandığı bir yer olduğunu söylemiş. Ama insanlar zamanla bahçeyi unutmuş, kapıyı kilitlemişler. Oysa her fidanın, her çiçeğin bir anısı varmış. Efe gözlerini açmış ve etrafına daha dikkatli bakmış. Bir duvarın dibinde eski bir oyuncak bebek görmüş. Bebek yosunlar içindeymiş ama hala gülümsüyormuş.
Yaşlı adam, Efe’ye bir sulama kabı uzatmış. “Bahçeyi canlandırmak ister misin?” diye sormuş. Efe heyecanla başını sallamış. O günden sonra her akşamüstü gizlice bahçeye gelmiş, kurumuş çiçekleri sulamış, ağaçların diplerini temizlemiş. Bir hafta sonra bahçe yeniden canlanmaya başlamış. Kuşlar daha çok şarkı söyler olmuş, çiçekler daha parlak açmış. Efe artık bu bahçenin en önemli dostuymuş.
Bir sabah Efe’nin annesi oğlunun her gün nereye gittiğini merak etmiş ve onu takip etmiş. Bahçeye girdiğinde oğlunu çiçeklerle konuşurken bulmuş. Annesi önce çok şaşırmış ama sonra gözleri dolmuş. “Burası çok güzel bir yer” demiş. Efe annesinin elini tutup yaşlı adamın yanına götürmüş. Artık gizli bahçenin kapısı herkese açıkmış.
