Bir varmış bir yokmuş. Elif adında küçük bir kız varmış. Elif, her sabah uyandığında gökyüzüne bakarmış. O gün de öyle yapmış. Pencereden dışarıyı izlerken bir de ne görsün? Upuzun bir ipe dizili rengarenk balonlar süzülüp gidiyormuş. Balonlar o kadar güzelmiş ki Elif’in gözleri kamaşmış. Kırmızı, mavi, sarı ve yeşil balonlar adeta bir bulutun altında dans ediyormuş.
Elif hemen annesine seslenmiş: “Anne, bak! Balonlar kaçıyor!” Annesi gülümseyerek ona, “Onlar bir maceraya gidiyordur belki,” demiş. Küçük kız bu fikre çok sevinmiş. Belki de balonlar onu çağırıyordur diye düşünmüş. Hemen sırt çantasını alıp dışarı fırlamış. Bahçede bir kelebek gördüğünde durup izlemiş. Sonra yoluna devam etmiş. Balonların peşinden giderken bir köprüye varmış. Köprünün altından berrak bir dere akıyormuş.
Tam o sırada balonlardan biri bir ağacın dalına takılmış. Elif, “Ah, zavallı balon,” diye mırıldanmış. Ama bir an sonra balonun rüzgarda nazlı nazlı sallandığını görmüş. Sanki ona “Merak etme, ben iyiyim.” der gibiymiş. Elif de gülümsemiş. Başka bir balon ise bir tavşanın kulağına değmiş. Tavşan şaşkınlıkla zıplamış. Elif kahkahayı patlatmış. Bu ne eğlenceli bir kovalamacaymış.
Güneş yavaşça batarken balonların hepsi bir çayırın üzerinde toplanmış. Elif onların etrafında dönmüş. Balonların yumuşak sesi ve hafifçe birbirine çarpışı sanki bir şarkı söylüyormuş. O sırada bir rüzgar esmiş ve balonlar yeniden havalanmış. Ama bu kez Elif’in etrafında bir çember oluşturmuşlar. Küçük kız kendini bir masalın içinde bulmuş. Gözlerini kapatıp bu anın tadını çıkarmış.
Akşam olurken Elif evine dönmüş. Annesi ona sıcak bir süt vermiş. Elif, “Anne, balonlar bana arkadaş oldu,” demiş. Annesi onu kucaklayıp, “Onlar her zaman gökyüzünde seni bekler,” demiş. Elif yatağına uzandığında gözlerinin önünde hala o renkli balonlar varmış. Rüyasında onlarla uçtuğunu görmüş. Sabah olduğunda yeni bir maceraya hazırmış.
