Bir varmış bir yokmuş. Karlarla kaplı bir ülkede, minicik bir kardan adam dururmuş. Onun gözleri taştan değil, iki parlak boncuktan yapılıymış. Bu boncuklar sayesinde etrafı tıpkı bizim gibi görürmüş. Ama gördükleri bambaşkaymış. Onun gözlerinde dünya yumuşacık ve bembeyaz bir örtüye dönüşürmüş. Ağaçların dalları cam gibi parlar, evlerin çatıları şekerden bir tepeyi andırırmış. Her şey pırıl pırıl ve sessizmiş.
Bir sabah, kardan adamın yanına minik bir serçe konmuş. Serçe üşümüş ve biraz ekmek kırıntısı arıyormuş. Kardan adam üzülmüş. “Sen neden bu kadar üzgünsün küçük dostum?” diye sormuş. Serçe, “Hiçbir arkadaşım kalmadı, hepsi sıcak ülkelere gitti,” demiş. Kardan adam gülümsemiş. “Ama ben buradayım,” demiş. “Gel, sana en güzel kar tanelerini göstereyim.” Serçe sevinmiş ve kanat çırparak kardan adamın omzuna konmuş.
Birlikte beyaz bahçeyi izlemişler. Kardan adam, serçeye kar tanelerinin her birinin farklı bir şekli olduğunu anlatmış. “Kimisi yıldız gibi, kimisi dantel gibi,” demiş. Serçe hayretle bakmış. Kardan adamın gözleriyle görülen dünya gerçekten büyülüymüş. Soğuk bir rüzgar esmiş ama ikisi de üşümemiş. Çünkü arkadaşlık onları ısıtmış. Kardan adam, serçeye bir dal parçasından bir salıncak yapmış. Serçe neşeyle sallanmış. O gün ikisi de çok mutlu olmuş.
Akşam olmuş, gökyüzü mora boyanmış. Yıldızlar tek tek belirmeye başlamış. Kardan adam serçeye veda etmiş. “Yarın yine gel,” demiş. Serçe, “Söz veriyorum,” diyerek uçup gitmiş. Kardan adam yalnız kalmış ama üzgün değilmiş. Çünkü biliyormuş ki gerçek bir dost bulmuştu. O gece rüyasında bile serçenin cıvıltılarını duymuş. Dünya, onun boncuk gözlerinde hep böyle güzel kalacakmış.
