Bir varmış bir yokmuş. Ormanın derinliklerinde, en yüksek ağacın en tepesinde küçük bir yaprak yaşarmış. Adı Yelda’ymış. Yelda, diğer yapraklar gibi sadece sallanıp durmak istemezmiş. Her gün rüzgarı izler, onun nereye gittiğini merak edermiş. “Rüzgar nereye gidiyor?” diye sorarmış kendi kendine. “Acaba ormanın ötesinde ne var?”
Bir sabah, güneş ışıkları Yelda’nın üzerine vurduğunda çok hafif bir esinti hissetmiş. Bu esinti diğerlerinden farklıymış. Yelda’yı nazikçe okşamış ve kulağına fısıldamış. “Gel,” demiş esinti. “Sana dünyayı göstereyim.” Yelda’nın kalbi heyecanla çarpmış. Daha önce hiçbir yaprak böyle bir teklif almamış. Biraz korksa da merakı ağır basmış. “Tamam,” diye fısıldamış Yelda. Dalından usulca ayrılmış ve esintiye kendini bırakmış.
Yelda havada süzülürken her şey ne kadar farklı görünüyormuş meğer. Aşağıda bir tavşan havuç kemiriyormuş. Biraz ötede bir sincap cevizini saklıyormuş. Yelda onlara el sallamış ama onlar onu görmemiş. Ne kadar da küçükmüş aslında. Derken esinti onu bir derenin üzerine getirmiş. Su pırıl pırıl akıyormuş. Yelda suya değmiş ve serinlemiş. “Ne güzel bir yolculuk bu,” diye düşünmüş. Ama birden esinti durmuş. Yelda bir anda yavaşlamış ve bir örümcek ağına takılmış.
Örümcek ağı ipeksi ve yapışkanmış. Yelda ne kadar çırpınsa da kurtulamamış. “Yardım edin!” diye bağırmış. Tam o sırada minik bir uğur böceği yanına gelmiş. “Neden ağlıyorsun küçük yaprak?” diye sormuş. Yelda hıçkırarak anlatmış. “Rüzgarla gezmeye çıktım ama şimdi sıkışıp kaldım.” Uğur böceği gülümsemiş. “Korkma,” demiş. “Ben sana yardım ederim.” Uğur böceği, Yelda’yı ağdan kurtarmış. Yelda çok mutlu olmuş. “Teşekkür ederim,” demiş. “Sen iyi kalpli birisin.”
Yelda artık yorgunmuş. “Artık eve dönmek istiyorum,” demiş. Uğur böceği ona yol göstermiş. Yelda, rüzgarın yardımıyla yeniden havalanmış. Bu sefer rüzgar onu doğruca kendi ağacına götürmüş. Yelda, arkadaşlarının yanına, güvende olduğu yere dönmüş. Artık ne zaman rüzgar esse gülümsermiş. Çünkü biliyormuş ki merak etmek güzeldir ama evin sıcaklığı bambaşkadır.
