Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın en yeşil köşesinde, yaprakların arasında saklanan minicik bir kurbağa yaşarmış. Adı Pıtır’mış. Pıtır, yaz boyunca arkadaşlarıyla zıplamış, böcekleri izlemiş ve gölün kenarında şarkı söylemiş. Ama bir sabah uyandığında havanın biraz daha serin olduğunu fark etmiş. Rüzgar, yaprakları fısıldayarak okşuyormuş. Gökyüzü, eskisi gibi masmavi değilmiş; üzerine hafif bir gri örtü serilmiş gibiymiş. Pıtır, başını küçük bir taşın üzerine koyup düşünmüş. “Bu gürültü de ne?” diye sormuş kendi kendine. Çünkü uzaktan, ağaçların tepesinden gelen hışırtılı bir ses duyuyormuş. Bu ses, yazın cıvıl cıvıl kuş seslerine hiç benzemiyormuş. Daha derin, daha yavaş ve biraz da hüzünlüymüş. Pıtır’ın minik kalbi merakla atmaya başlamış.
Hemen yanı başındaki sarı çiçeğe sormuş: “Bu ses ne, biliyor musun?” Çiçek, yapraklarını hafifçe sallamış. “Bu sonbaharın şarkısı,” demiş usulca. “Yapraklar sararıp dökülürken rüzgar onlara eşlik eder. Ama bu şarkıyı duyabilmek için sessizce dinlemek gerek.” Pıtır gözlerini kapatmış ve bütün gücüyle dinlemiş. İlk başta sadece rüzgarın uğultusunu duymuş. Ama sonra, o uğultunun içinde yaprakların birbirine sürtünmesi, bir dalın yavaşça sallanması ve uzaklardan bir derenin şırıltısı varmış. Pıtır, bu seslerin hepsinin bir araya gelip tıpkı bir ninni gibi olduğunu fark etmiş. O an, küçük kurbağanın içinde tarif edemediği bir sıcaklık yayılmış. Artık korkmuyormuş. Sadece merak ediyormuş. Peki, bu şarkı nereye gidiyormuş? Kimler dinliyormuş? Pıtır, bu soruların peşine düşmeye karar vermiş.
Minik bacaklarıyla zıplayarak ilerlemiş. Önce bir mantarın üstüne, sonra kuru bir yaprağın altına. Her zıplayışında farklı bir ses duyuyormuş. Bir ara, bir sincabın ağaç kovuğuna ceviz taşıdığını görmüş. Sincap, nefes nefese kalmış. “Bu şarkıyı duyuyor musun?” diye sormuş Pıtır. Sincap başını sallamış. “Elbette,” demiş. “Bu, kışa hazırlık şarkısı. Herkes bir şeyler biriktiriyor. Ben de cevizlerimi topluyorum. Bu şarkı bana acele etmem gerektiğini hatırlatıyor.” Pıtır, sincabın yanaklarının cevizle şiştiğini görünce gülümsemiş. “Demek herkes bu şarkıyı kendine göre yorumluyor,” diye düşünmüş. Ama kendisi için bu şarkı ne anlama geliyormuş? Bunu anlamak için biraz daha ileri gitmesi gerekiyormuş.
Derken, karşısına yaşlı bir kaplumbağa çıkmış. Kaplumbağa, taşların üzerinde ağır ağır yürüyormuş. Pıtır, yanına yaklaşmış. “Sonbahar şarkısını duydunuz mu?” diye sormuş. Kaplumbağa, gözlerini kırpıştırmış. “Bu şarkıyı duymamak mümkün mü?” demiş. “Ama ben onu sadece dinlemekle kalmam, ona eşlik de ederim. Kabuğuma vuran yağmur damlaları, benim davulumdur.” Pıtır, bu fikre çok şaşırmış. Kaplumbağa, yavaşça kabuğuna bir kuru yaprak koymuş. Yaprak, rüzgarda titreşmiş ve incecik bir ses çıkarmış. Pıtır, bütün bu seslerin aslında bir orkestra olduğunu anlamış. Gökyüzü, ağaçlar, hayvanlar ve hatta küçük bir yaprak bile bu orkestranın bir parçasıymış. Pıtır, o an kendi sesini de bu şarkıya katmak istemiş. Ama nasıl? O sadece vıraklayabiliyormuş. Vıraklaması bu kadar güzel bir şarkıya yakışır mıymış?
Kararsız bir halde, gölün kenarına dönmüş. Hava iyice serinlemişti. Tam içini bir hüzün kaplamışken, suyun üzerinde dans eden bir yusufçuk görmüş. Yusufçuk, kanatlarını hızla çırparak bir desen oluşturuyormuş. “Neden üzgünsün?” diye sormuş yusufçuk. Pıtır, sesini şarkıya katmaya cesaret edemediğini anlatmış. Yusufçuk gülmüş. “Her sesin bir yeri var,” demiş. “Sen vırakladığında, suyun yüzeyinde minik halkalar oluşur. O halkalar da şarkının bir notasıdır. Sen olmazsan, o nota eksik kalır.” Bu sözler Pıtır’ın içini ısıtmış. Gözlerini kapatmış, derin bir nefes almış ve içinden geldiği gibi vıraklamış. Sesi, rüzgara karışmış, yaprakların hışırtısına, sincabın telaşına, kaplumbağanın davuluna ve yusufçuğun kanatlarına. İşte o an, Pıtır’ın vıraklaması bütün bu seslerle birleşmiş ve sonbahar şarkısı, en güzel halini bulmuş. Pıtır, artık bu şarkının bir parçası olduğu için mutluymuş. Ve o akşam, gökyüzü kararırken, minik kurbağa gözlerini kapatıp bu tatlı şarkının eşliğinde uykuya dalmış.
