Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarların birinde, rengarenk çiçeklerle dolu kocaman bir bahçe varmış. Bu bahçede yaşayan minik bir çiçek kraliçesi varmış. Adı Lale’ymiş. Lale’nin başında pırıl pırıl parlayan küçük bir tacı varmış. Bu taç, üzerindeki minik elmaslar sayesinde gece bile ışık saçarmış. Her akşam, güneş batarken Lale tacını çıkarır, yanındaki kadife yaprakların üzerine özenle koyarmış. Sonra da uyumak için minik pembe çiçeğinin içine kıvrılırmış.
Bir sabah, Lale gözlerini açtığında tacının yerinde olmadığını fark etmiş. Hemen yaprakların arasını, beyaz papatyaların altını, hatta mor menekşelerin yanını aramış. Ama taç yokmuş. Lale çok üzülmüş. Gözlerinden minik damlalar süzülmeye başlamış. Tam o sırada, yanına bir arı gelmiş. Arı, Lale’ye sormuş: “Neden ağlıyorsun küçük kraliçe?” Lale hıçkırarak cevap vermiş: “Taçım kayboldu. Onu bulamıyorum.” Arı, kanatlarını vızıldatarak düşünmüş. Sonra da “Belki rüzgar onu uçurmuştur” demiş. “Hadi birlikte bahçenin her yerine bakalım.”
İkisi birlikte yola çıkmışlar. Önce kırmızı güllerin olduğu bölgeye gitmişler. Orada bir uğur böceği görmüşler. Uğur böceği, “Dün gece burada garip bir ışık gördüm” demiş. “Ama ne olduğunu anlayamadım.” Lale’nin umudu biraz artmış. Belki de tacının parıltısıymış o ışık. Hemen oradaki büyük mantarın altına bakmışlar. Ama taç yokmuş. Lale biraz daha yürümüş. Ayaklarının altındaki yumuşak toprağı hissediyormuş. Tam pes edecekken, minik bir tavşan yanlarına gelmiş. Tavşan, “Ben bir şey gördüm” diye fısıldamış. “Taşların arkasında, sarmaşıkların altında parlıyordu.”
Lale’nin kalbi hızlı hızlı atmaya başlamış. Tavşanın gösterdiği yere doğru koşmuşlar. Sarmaşıkları aralamışlar. Ve işte orada, bir kayanın üzerinde Lale’nin kayıp tacı duruyormuş. Taç yine pırıl pırıl parlıyormuş. Lale çok sevinmiş. Tacını alıp başına koymuş. Hemen arıya ve tavşana teşekkür etmiş. O günden sonra Lale, tacını her akşam daha dikkatli bir yere koymaya karar vermiş. Ve bahçedeki tüm hayvanlarla arkadaş olmuş. Artık kaybolan bir şey olduğunda hep birlikte arayacaklarmış. Güneş batana kadar hep birlikte oynamışlar, sonra da herkes kendi yuvasına çekilmiş. Lale, minik çiçeğinin içinde huzurla uykuya dalmış.
