Bir varmış bir yokmuş. Gecenin en sessiz saatinde, minik bir kedi olan Pofuduk, uykusundan bir gürültüyle uyanmış. Gözlerini ovuşturup etrafına bakınmış. Odada her şey yerli yerindeymiş ama bir şey eksikmiş. Annesinin yatağının yanında duran o güzel, kırmızı ayakkabı ortalıkta yokmuş. Pofuduk önce çok şaşırmış. Sonra da merakla dolu bir heyecan kaplamış içini. Ayakkabı nereye gitmiş olabilirdi ki?
Pofuduk, yavaşça yataktan inmiş. Patileri halıya değdiğinde hiç ses çıkarmamış. Önce pencerenin altına bakmış. Ayakkabı orada değilmiş. Sonra kitaplığın yanına gitmiş. O da boşmuş. Tam ümidini kesmek üzereyken, kapının aralığından gelen hafif bir ışık görmüş. Acaba ayakkabı bahçeye mi kaçtı? diye düşünmüş. Kalbi küt küt atarken kapıyı itip aralamış. Ay ışığı bahçeyi gümüş gibi parlatan bir örtüye bürümüş. Pofuduk, cesaretini toplayıp dışarı adım atmış.
Bahçede her şey çok farklı görünüyormuş. Ağaçların gölgeleri dev gibi uzanıyor, rüzgar yaprakları hışırdatıyormuş. Pofuduk, korkusunu yenmek için kendi kendine şarkı söylemeye başlamış. Birkaç adım attıktan sonra, taşların arasında parlayan bir şey görmüş. Yaklaştığında bunun kırmızı ayakkabının küçük bir parçası olduğunu anlamış. Demek ki ayakkabı bu yoldan gitmiş. Bunu fark edince içini bir umut ışığı sarmış. Hemen o yöne doğru yürümeye başlamış.
Yolun sonunda eski bir ceviz ağacı varmış. Ağacın kovuğundan tanıdık bir kırmızı renk görünüyormuş. Pofuduk heyecanla koşup kovuğa bakmış. İşte oradaydı! Annesinin kayıp ayakkabısı. Ama içinde minik bir fare yavrusu uyuyordu. Meğer fare yavrusu soğuktan korunmak için ayakkabının içine girmiş. Pofuduk, bir an için çok kızmış. Fakat sonra minik farenin titrediğini fark etmiş. Onu uyandırmaya kıyamamış. Bunun yerine yanına kıvrılıp beklemiş. Sabah olduğunda fare uyanmış ve özür dilemiş. Pofuduk da gülümseyerek ayakkabıyı almış ve annesine geri götürmüş. O günden sonra Pofuduk, her gece bahçede bir ayakkabı bulup onu farelere yatak yapmış. Böylece hem annesini mutlu etmiş hem de yeni arkadaşlar edinmiş.
