Bir zamanlar, yemyeşil bir ormanın kenarında, pırıl pırıl bir göl varmış. Bu gölün kıyısında minicik, yeşil bir kurbağa yaşarmış. Adı Zıpzip’miş. Zıpzip her gece, suyun üzerine vuran ay ışığını izler ve derin bir uykuya dalarmış. Ama bu gece her şey farklıymış. Gölün ortasında, nilüfer yapraklarının tam üzerinde, parlayan bir altın damlası görmüş. O kadar güzelmiş ki Zıpzip’in minik kalbi heyecanla çarpmaya başlamış.
Zıpzip, bu parıltıya ulaşmak için hemen harekete geçmiş. Ama gölün ortasına yüzmek korkutucuymuş. Bir yandan da merakı onu dürterken, diğer yandan içinde bir ses “Ya düşersem?” diye fısıldıyormuş. Tam o sırada, yanı başındaki sazlıktan yaşlı bir balık çıkagelmiş. Balık, “Korkma küçük kurbağa,” demiş nazikçe. “O ışık senin rüyan. Ama ona ulaşmak için cesur olmalısın. Her adım, her sıçrayış seni biraz daha yaklaştıracak.” Zıpzip, balığın sözlerini duyunca biraz olsun rahatlamış.
Küçük kurbağa, önce bir nilüfer yaprağına atlamış. Yaprak hafifçe sallanmış ama Zıpzip dengesini bulmuş. Sonra başka bir yaprağa, daha sonra da bir taşın üzerine sıçramış. Her sıçrayışında yüreği biraz daha cesur olmuş. Gökyüzünde yıldızlar ona yol göstermiş, suda dans eden yansımalar eşlik etmiş. Derken, bir de bakmış ki altın damlasının tam yanında. Meğer o damla, bir ateş böceğinin suya düşen yansımasıymış. Ama Zıpzip için bu, bir rüyanın gerçek olması kadar değerliymiş.
O gece, göl kenarına döndüğünde artık eskisi gibi değilmiş. Gözlerini kapattığında, sadece ay ışığını değil, kendi cesaretini de görebiliyormuş. Balık ona bir hediye vermiş: küçük, sedef bir taş. “Bu taş,” demiş balık, “sana her zaman rüyalarının peşinden gitmen gerektiğini hatırlatsın.” Zıpzip, o taşı sıkıca tutmuş ve mutlulukla uykuya dalmış. Artık biliyormuş ki korkuların üstesinden gelmek, en güzel rüyalardan bile daha büyükmüş.
