Bir varmış bir yokmuş. Hamza adında küçük bir çocuk, dedesinin bahçesinde oynuyormuş. Bahçenin en kuytu köşesinde paslı, eski bir değirmen duruyormuş. Rüzgâr esse bile dönmeyen bu değirmen, yıllardır orada öylece bekliyormuş. Hamza bir gün değirmenin yanına yaklaştı. Kanatlarına dokundu. Tozlar havaya uçuştu. İçinden bir ses geldi sanki. “Döndür beni,” diyordu o ses. Hamza önce korktu. Ama merakı daha ağır bastı.
Eline aldığı küçük bir çubukla kanatları itelemeye çalıştı. Olmadı. Daha sert üfledi, rüzgâr yoktu. Tam vazgeçecekken aklına bir fikir geldi. Cebinden çıkardığı minik el fenerini yaktı. Işık huzmesi değirmenin tam ortasına vurdu. O anda kanatlar yavaşça kımıldadı. Hamza sevinçle bağırdı: “Harika!” Işık büyüdükçe değirmen hızlanıyordu. Her dönüşte etrafa minik ışıltılar saçılıyordu. Kuşlar bile gelip bu parıltıyı izlemeye başlamıştı.
Fakat bir sorun vardı. Değirmenin altından küçük bir tavşan fırladı. Tavşanın kürkü ışıktan kamaşmıştı. Hamza hemen feneri indirdi. “Üzgünüm,” dedi usulca. Tavşan ona doğru sekti. Sonra patisiyle değirmenin yanındaki karanlık bir deliği işaret etti. Hamza merakla eğildi. Deliğin içinde minik bir ayna parçası parlıyordu. O ayna, ışığı geri yansıtarak değirmeni döndürmüştü aslında. Tavşan, Hamza’ya yardım etmek istemişti. İkisi birlikte gülümsediler. Hamza, aynayı alıp feneri tekrar yaktı. Bu kez ışık, aynadan tavşanın kulaklarına, oradan da değirmene vuruyordu. Değirmen yavaşça dönmeye başladı. Ama bu sefer daha yumuşaktı. Ne tavşan rahatsız oluyor ne de ışık göz kamaştırıyordu.
Akşam olurken dedesi bahçeye çıktı. Değirmenin döndüğünü görünce çok şaşırdı. “Bu değirmen yıllardır kıpırdamazdı,” dedi. Hamza olanları anlattı. Dedesi, torununun kafasını okşadı. “Bazen en büyük sihir, en küçük ışıkta saklı olur,” diye fısıldadı. O gece Hamza, yatağında uyurken rüyasında değirmenin döndüğünü gördü. Tavşan da yanında oturuyor, birlikte gülüyorlardı. Işık saçan değirmen, bahçenin en mutlu yeri olmuştu artık. Ve sabah olduğunda Hamza, ilk iş olarak tavşana taze bir havuç götürdü. Değirmenin kanatları sabah güneşinde hafifçe sallanıyordu sanki ona teşekkür eder gibi.
