Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın en kuytu köşesinde, yosunlarla kaplı bir ağaç kovuğunda minik bir ayıcık yaşarmış. Bu ayıcığın adı Ponpon’muş. Ponpon, geceleri uyumayı pek sevmezmiş. Hele bir de ay ışığı iyice parladığında, gözlerine uyku girmezmiş. Bir gece yine böyle olmuş. Ay, koskocaman ve yuvarlakmış. Işıkları adeta bir gümüş nehir gibi ormanı süslüyormuş. Ponpon, uykusundan uyanmış ve kovuğunun önüne çıkmış. Her taraf sessiz ve huzurluymuş. Minik burnunu havaya kaldırmış. Ta uzaklardan gelen tatlı bir koku almış. Bu koku, bildiği hiçbir çiçeğe benzemiyormuş. İçi içine sığmamış. Hemen bu gizemli kokunun peşine düşmeye karar vermiş.
Minik ayıcık, yumuşacık patileriyle yürümeye başlamış. Ay ışığı ona yol gösteriyormuş. Bir süre sonra, küçük bir derenin kenarına gelmiş. Su, pırıl pırıl akıyormuş. Tam karşıya geçmek için bir yol ararken, derenin kıyısında bir şey fark etmiş. Küçük, yuvarlak ve parlak bir taş duruyormuş orada. Ponpon taşı eline almış. Taş buz gibi soğukmuş ve içinde minik minik yıldızlar parlıyormuş. Taşın üzerinde daha önce hiç görmediği desenler varmış. İşte bu, kokunun kaynağıymış! Minik ayıcık, taşı dikkatlice kulağına götürmüş. Hafif bir fısıltı duyar gibi olmuş. Taş, ona bir hikaye anlatıyormuş. Gökyüzünden düşen bir yıldızın, bir çiçeğe dönüşme hayalini anlatıyormuş. Ponpon çok heyecanlanmış. Bu kadar güzel bir sürpriz beklemiyormuş.
Ertesi sabah, Ponpon arkadaşlarına bu sihirli taşı göstermiş. Hemen taşın altına yumuşacık bir yatak yapmışlar. Ona her gün taze çiçeklerden su vermişler. Günler geçmiş ve bir sabah uyandıklarında taşın çatladığını görmüşler. Çatlağın arasından minik, ışıl ışıl bir çiçek uzanıyormuş. Bu çiçek, geceleri ay ışığıyla birlikte yanıp sönüyormuş. O günden sonra Ponpon, her gece uyandığında bu özel çiçeğe bakar, onun yumuşak ışığında huzurla uykuya dalarmış.
