Karların bembeyaz örtüsüyle kaplı ormanda, her yer sessizdi. Minik bir kuş, ağacın dalında usulca konmuş, nefesini tutmuştu. Çünkü o kocaman, tüylü ayı hâlâ uyuyor muydu, yoksa uyanmış mıydı, kimse bilmiyordu. Karlı diyarın en büyük mağarası bu sabah biraz daha sessizdi. Ta ki minik tavşan Pembe Kulak, patilerini titretip mağaranın ağzına yaklaşana kadar.
Pembe Kulak, burnunu uzattı. Mağaradan hafif bir horultu geliyor muydu? Yoksa sadece rüzgar mıydı? Tam o sırada, bir dal parçasının çıtırtısı duyuldu. Ayı mıydı yoksa? Tavşan, korkuyla geri sıçradı. Ama içeriden gelen ses, bir horultudan çok bir iç çekişe benziyordu. Derken, mağaranın derinliklerinden bir inilti yükseldi. Ayı, uykusunda bir rüya mı görüyordu?
Pembe Kulak, daha cesur bir adım attı. İçerisi loştu. Birkaç damla su, tavandan aşağı sızıyordu. Ve işte o an, kocaman bir pati havada sallandı. Sonra yavaşça yere indi. Ayı, gözlerini ovuşturarak doğruldu. Gözleri, mağaranın girişindeki küçük misafirine takıldı. “Uyandım mı?” diye mırıldandı ayı, sesi derin ve yumuşaktı. “Yoksa hâlâ rüyada mıyım?” Pembe Kulak, küçük kalbinin çarptığını hissetti. Ayı, tembel tembel esnedi. Ağzı o kadar büyüktü ki, bir koca karpuzu yutabilirdi.
Pembe Kulak, cesaretini topladı. “Uyandın,” dedi fısıltıyla. “Dışarıda güneş var. Karlar parlıyor.” Ayı, bir kez daha gözlerini ovuşturdu. Sonra mağaranın duvarına yaslandı. Uykusu hâlâ üzerindeydi. Ama karnı da gurulduyordu. Belki de uyanmak, kötü bir fikir değildi. Pembe Kulak, patisiyle mağaranın zeminine bir çiçek çizdi. Karların altında bekleyen çiçekler gibiydi ayı: uykulu ama bir o kadar da canlı.
Ayı, başını iki yana salladı. Sonra ayağa kalktı. Tüyleri, mağaranın loşluğunda bir bulut gibiydi. “Peki,” dedi ayı, sesi şimdi daha net çıkıyordu. “O zaman karların üzerinde bir yürüyüşe ne dersin?” Pembe Kulak, sevinçle zıpladı. Karlı diyarın uykulu ayısı nihayet uyanmıştı. Ama asıl macera, şimdi başlıyordu.
