Bir varmış bir yokmuş. Renkli Orman’ın kalbinde, yemyeşil yaprakların arasında minik bir tavşan yaşarmış. Adı Pıtırcık’mış. Pıtırcık’ın tüyleri pamuk kadar yumuşak, gözleri ise iki zeytin tanesi gibi karamış. O gün ormanda yalnız başına oynamaktan sıkılmış. Kelebeklerin peşinden koşmuş, çiçeklerin kokusunu içine çekmiş ama hiçbiri ona arkadaşlık etmiyormuş.
Tam o sırada, ağaçların arasından minik bir kıpırtı duymuş. Hışır hışır diyen bir ses geliyormuş. Merakla sesin geldiği yöne doğru seke seke gitmiş. Dalların arasında, rengârenk tüyleri olan küçük bir kuş görmüş. Kuşun kanadı incinmiş gibi duruyormuş. Pıtırcık hemen yanına yaklaşmış ve şöyle demiş: “Merhaba, ben Pıtırcık. Kanadın mı acıyor? Sana yardım edebilir miyim?”
Minik kuş başını kaldırmış. Adı Cıvıl Cıvıl’mış. Cıvıl Cıvıl üzgün bir sesle, “Bir dala çarptım,” demiş. “Artık uçamıyorum. Yuvama nasıl döneceğim?” Pıtırcık ona yardım edebilmek için bir yol düşünmüş. Önce biraz su getirmiş. Sonra yumuşacık bir yaprağın üzerine oturtmuş onu. Birlikte bir plan yapmışlar. Pıtırcık, Cıvıl Cıvıl’ın iyileşmesi için onu sırtında taşıyabileceğini söylemiş.
Yola koyulmuşlar. Yolda karşılarına bir sincap çıkmış. Sincabın adı Fındık’mış. Fındık, onların bu dostane halini görünce çok mutlu olmuş. O da onlara katılmak istemiş. Üç minik dost, el ele (ya da pati patiye) vererek yürümeye devam etmişler. Fındık, en iyi fındıklarını onlarla paylaşmış. Pıtırcık ise en sevdiği yoncaları çıkarmış. Cıvıl Cıvıl, bu kadar iyilik karşısında çok duygulanmış ve minik gagasıyla onlara bir şarkı söylemeye başlamış. Ormanın içinde yankılanan bu şarkı, onların dostluğunun en güzel kanıtıymış.
