Bir varmış bir yokmuş. Ormanın en derin yerinde, yosunların örttüğü eski bir patika varmış. Bu patikada bir gün, küçük bir ayakkabı kaybolmuş. Ayakkabı kırmızıymış, üzerinde minik beyaz benekler varmış. Sahibi olan tavşan Elif, akşam olmadan onu bulmak istemiş. Elif, yaprakların arasında bir parıltı görmüş. Bu parıltı, ayakkabısının tokasıymış meğer. Ama tokaya ulaşmak için dikenli bir çalılıktan geçmesi gerekiyormuş.
Elif, cesaretini toplamış ve dikkatlice çalılığa doğru ilerlemiş. Dikenler patisine batmış ama o yine de yürümüş. Tam ayakkabısına uzanırken, bir sincap yanına gelmiş. Sincap, “Ne yapıyorsun burada?” diye sormuş. Elif, “Ayakkabım kayboldu, onu almalıyım,” demiş. Sincap, ona yardım etmek istemiş ve uzun kuyruğuyla dikenleri kenara itmiş. Böylece Elif, ayakkabısına rahatça ulaşmış.
Ancak ayakkabıyı alınca, içinde küçük bir meşe palamudu bulmuş. Palamut, bir ağaçtan düşüp tam ayakkabının içine saklanmış. Elif, palamudu nazikçe çıkarmış ve sincaba vermiş. Sincap çok mutlu olmuş çünkü bu onun kışlık yiyeceğiymiş. Artık Elif’in ayakkabısı sadece bir ayakkabı değilmiş. O, birine yardım etmenin sıcaklığını taşıyormuş. İkisi birlikte ormanın içinde yürümüşler. Akşam güneşi ağaçların arasından süzülüyormuş. Elif, eve dönerken ayağındaki ayakkabının her zamankinden daha rahat olduğunu fark etmiş.
