Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın en yeşil köşesinde, minik bir evde neşeli bir cüce yaşarmış. Adı Pıtırcık’mış. Pıtırcık her sabah güneşle birlikte uyanır, rengarenk çoraplarını giyer ve ormanda dans ederek gezintiye çıkarmış. Ama bir sabah, her şey değişmiş.
Pıtırcık o sabah gözlerini açtığında bir tuhaf hissetmiş. Ayağa kalkmış, iki adım atmış ve durmuş. Bir ayağındaki ayakkabı yerinde duruyormuş ama diğer ayak çırılçıplakmış. Minik cüce şaşkınlıkla etrafına bakınmış. “Ayakkabım nerede?” diye sormuş kendi kendine. Yastığın altına bakmış, yok. Dolabın içine bakmış, yok. Masanın altına eğilmiş, yok. Ayakkabısı sanki buhar olup uçmuş gibiymiş.
Pıtırcık üzülmek yerine neşeyle gülmüş. “Demek ki bugün bir macera günü!” diye bağırmış. Sırt çantasını almış, tek ayakkabısını ayağına geçirmiş ve yola koyulmuş. Ormanda yürürken karşısına bir sincap çıkmış. Sincap, cücenin tek ayakkabılı halini görünce kıkırdamış. “Ayakkabını mı kaybettin?” diye sormuş. Pıtırcık başını sallamış. Sincap hemen yardım teklif etmiş: “Belki nehir kenarına düşmüştür. Rüzgarın uçurduğu şeyler çoğu zaman oraya gider.”
İkisi birlikte nehir kenarına gitmişler. Suyun sesi huzur veriyormuş. Tam umudunu kaybetmek üzereyken, Pıtırcık bir kayanın üzerinde kırmızı bir şey görmüş. Evet, o şey kayıp ayakkabısıymış! Ama işin ilginci, ayakkabının içinde minicik bir tırtıl uyuyormuş. Tırtıl uyanmış ve mahcup bir sesle “Çok üşümüştüm, ayakkabının içi çok sıcaktı” demiş. Pıtırcık tırtıla kızmamış. Tam tersine, sırt çantasından yumuşacık bir yaprak çıkarıp tırtılın üzerini örtmüş. Artık ayakkabısını geri almış ve yuvasına dönmüş. O akşam tüm orman bu tatlı hikayeyi konuşmuş.
