Küçük bir kız çocuğu olan Elif, en sevdiği eşyası olan renkli şemsiyesini her yere yanında götürürdü. Bu şemsiye, üzerinde kırmızı, mavi, sarı ve yeşil çizgiler olan sihirli bir nesne gibiydi. Bir gün, yağmur yağmaya başladığında Elif hemen şemsiyesini açtı. Damlalar şemsiyenin üzerine düştükçe tıp tıp diye hoş bir ses çıkarıyordu. O sırada yolda bir kedi gördü. Kedi, ıslanmamak için bir ağacın altına sığınmıştı. “Merak etme küçük kedicik, seni de alırım,” dedi Elif. Kediyi kucağına alıp şemsiyenin altına soktu. Birlikte yürümeye devam ettiler.
Yağmur hızlanmıştı ve rüzgar da çıkmıştı. Elif’in şemsiyesi rüzgarda dans eder gibi sallanıyordu. Bir anda şemsiye ters döndü ve uçmaya başladı. Elif çok şaşırdı. Şemsiye, bir balon gibi yükseliyordu. Elif kedisine sıkıca sarıldı. “Nereye gidiyoruz?” diye fısıldadı. Şemsiye onları yavaşça bir çayırlığa indirdi. Burası rengarenk çiçeklerle doluydu. Elif, şemsiyesinin onu bu güzel yere getirdiği için çok mutlu oldu. Artık yağmurda yürümekten korkmuyordu. Yağmur damlaları çiçeklerin üzerinde parlıyordu. Elif ve minik kedisi, bu büyülü maceranın tadını çıkararak evlerine doğru yola koyuldular.
