Akşam oluyordu. Güneş, dağların ardına yavaşça saklanırken gökyüzü önce pembeye, sonra yumuşacık bir mora dönüştü. Küçük bir tavşan olan Pofuduk, penceresinden dışarı bakıyordu. Bugün hava çok sakindi. Yapraklar bile kıpırdamıyordu. Annesi mutfakta çay hazırlıyor, tatlı tatlı mırıldanıyordu. Pofuduk içini çekti. Bir macera yaşamak istiyordu. Tam o sırada, rüzgar hafifçe esmeye başladı. Perdeler usulca dalgalandı. Rüzgarın içinde, çok uzaklardan gelen bir fısıltı vardı. Gel, gel, diyordu sanki.
Pofuduk merakla kulaklarını dikti. Fısıltı daha da belirginleşti. “Ay ışığının değdiği ilk çiçeği bul, dileğin gerçek olsun,” diyordu. Pofuduk’un gözleri parladı. Hemen küçük patiklerini giydi. Annesine seslendi: “Anne, biraz dışarı çıkabilir miyim?” Annesi gülümsedi. “Güneş tamamen batmadan dön yavrum,” dedi. Pofuduk başını salladı ve kapıdan fırladı. Ormanın kenarına doğru koştu. Ay ışığı henüz yoktu ama yıldızlar tek tek belirmeye başlamıştı. Her adımda rüzgar ona yol gösteriyordu. Bir derenin sesini duydu. Suyun üzerinde dans eden ateş böcekleri vardı. Orası çok güzeldi.
Derenin yanında, küçük bir tepeciğin üzerinde, parlayan bir çiçek gördü. Yaprakları gümüş gibiydi. Pofuduk heyecanla yaklaştı. Tam dokunacakken, bir baykuşun sesi duyuldu. “Dur küçük tavşan!” Pofuduk irkildi. Baykuş bir dala konmuş, ona bakıyordu. “Bu çiçek sıradan bir çiçek değil. Ona dokunmadan önce ne dileyeceğini çok iyi düşünmelisin,” dedi baykuş. Pofuduk durdu. Ne dileyecekti ki? Belki de bir macera daha istemeliydi. Ama sonra aklına annesinin sıcak çayı ve yumuşak sesi geldi. En büyük dileğinin aslında evde olmak olduğunu anladı. Gülümsedi. “Teşekkür ederim Baykuş,” dedi. “Ben zaten ne dileyeceğimi buldum.” Çiçeğe hafifçe dokundu ve eve doğru koşmaya başladı. Arkasında rüzgar tatlı bir şarkı mırıldanıyordu.
