Karlar ülkesinde minik bir kardan adam yaşarmış. Adı Pamukmuş. Bembeyaz, yuvarlak ve pırıl pırılmış. Gözleri iki küçük kömür, burnu havuç, kolları iki çalıdanmış. Bütün kış boyunca çok mutluymuş. Rüzgar estikçe şarkı söyler, kar taneleriyle oyun oynarmış. Ama bir gün güneş biraz daha sıcak bakmaya başlamış. Pamuk önce hafif bir sıcaklık hissetmiş. Bu ona garip gelmiş. “Bu nasıl bir duygu?” diye merak etmiş. Sonra bir damla su burnundan akmış. Önce çok korkmuş. “Eyvah, ben eriyorum!” diye bağırmış. Ama hemen sonra bir serçe konmuş yanına. Serçe ona gülümsemiş. “Merak etme, bu ilkbahar,” demiş serçe. “Her şey değişir. Ama bu değişim güzel bir şeydir.” Pamuk, serçenin söylediklerini anlamaya çalışmış. Etrafına bakınca her şeyin yeşillendiğini görmüş. Çiçekler açmış, kuşlar cıvıldaşmış. Onun erimesi de bu döngünün bir parçasıymış. Pamuk, artık üzgün değilmiş. Çünkü anlamış ki, o eriyince bir dere olup akacak, çiçekleri sulayacakmış. Bu düşünce onu çok mutlu etmiş. Gökyüzüne bakıp gülümsemiş. Sonra yavaşça, tatlı tatlı erimeye başlamış. Her damlası toprağa karışmış. Ve ilkbaharın en güzel çiçeği, onun olduğu yerde açmış. Bu, Pamuk’un en büyük macerasıymış. Her şeyin bir sebebi varmış ve değişmekten korkmamalıymış insan.
