Bir varmış bir yokmuş. Ormanın en güzel köşesinde, rengârenk çiçeklerle dolu bir vadide küçük bir prenses yaşarmış. Bu prensesin en sevdiği şey, üzerinde hiç çıkarmadığı kırmızı peleriniymiş. Pelerin o kadar yumuşak ve sıcakmış ki, prenses onu giydiğinde kendini bir kuş kadar hafif hissedermiş.
Bir sabah güneş, perdeleri okşayarak uyandırmış prensesi. Hemen yatağından fırlamış, kırmızı pelerinini giymiş ve bahçeye koşmuş. O sabah hava çok güzeldi. Kuşlar neşeyle ötüyor, kelebekler çiçekten çiçeğe konuyordu. Prenses, pelerini rüzgârda dalgalanırken kocaman bir gülümsemeyle etrafı izlemeye başladı. Ne kadar da huzurlu bir gün, diye düşündü.
Bahçede dolaşırken bir ağacın altında küçük bir tavşan gördü. Tavşanın patisi incinmişti. Prenses hemen yanına gitti. Kırmızı pelerinini çıkarıp yere serdi ve tavşanı nazikçe üzerine oturttu. Tavşan korkmuştu ama prensesin sakin sesi onu rahatlattı. Prenses, peleriniyle tavşana bir yuva yapmış gibi oldu.
Ardından ormanın derinliklerinden bir ses geldi. Minik bir sincap, elindeki cevizi düşürmüş ve üzülüyordu. Prenses, tavşanı da yanına alarak sincabın yanına gitti. Ona yardım etmek için cevizi bulmasına yardım etti. Sincap sevinçle zıpladı. O sırada pelerin rüzgârda hafifçe uçuştu. Sanki pelerin de bu neşeli ana eşlik ediyordu.
Öğleden sonra prenses, arkadaşlarıyla vadideki küçük göletin kenarında toplandı. Tavşan, sincap ve bir de minik kirpi gelmişti. Hepsi birlikte oyun oynadılar. Prenses, kırmızı pelerinini bir battaniye gibi kullanarak yere serdi ve üzerine oturdu. Arkadaşları da etrafına toplandı. Göletin suyu pırıl pırıl parlıyor, ağaçların yaprakları hafifçe hışırdıyordu.
Akşam olurken prenses, pelerinini topladı ve arkadaşlarına veda etti. Tavşanın patisi iyileşmiş, sincap mutlu olmuştu. Hepsi prensese teşekkür etti. Prenses, pelerininin sadece bir kumaş parçası olmadığını anladı. O, arkadaşlığın ve paylaşmanın sıcaklığını taşıyan sihirli bir dosttu. Yuvasına dönerken yıldızlar yavaş yavaş belirmeye başlamıştı. Pelerin, gece rüzgârında ona eşlik etti.
