Bir zamanlar, gökyüzünün tam mavi olduğu bir sabah, minik bir kız çocuğu olan Ela, elinde simsıkı tuttuğu mavi balonuyla bahçede oynuyordu. Balon o kadar güzeldi ki, güneş ışığı vurdukça sanki içinde bir deniz saklıymış gibi parlıyordu. Ela bir an dikkatsiz davrandı ve ipi parmaklarının arasından kayıverdi. Mavi balon havalandı, önce çitin üzerinden, sonra apartmanların arasından süzülerek yükselmeye başladı. Ela önce üzüldü, dudakları titredi. Ama sonra balonun bulutlara doğru gittiğini görünce merakı korkusunu yendi.
Tam o sırada, bahçenin köşesindeki ceviz ağacının dalında oturan küçük bir serçe, Ela’ya seslendi. “Korkma,” dedi serçe, “balonun sadece bir maceraya çıktı. İstersen onu takip edebiliriz.” Ela’nın gözleri parladı. Serçenin sırtına hafifçe tutundu ve birlikte havalandılar. Rüzgar onları usulca yukarı taşıdı. Aşağıda evler giderek küçülüyor, arabalar minicik böceklere dönüşüyordu. Ela ilk defa bu kadar yüksekteydi, kalbi küt küt atıyordu ama serçenin kanat sesleri ona güven veriyordu.
Yolculukları sırasında bir pamuk şeker bulutuyla karşılaştılar. Bulut o kadar yumuşak ve kabarıktı ki Ela dayanamayıp elini uzattı. Parmakları bulutun içinde kaybolduğunda serin ve hafif bir his duydu. Bu sırada mavi balon, bulutların arasında neşeyle zıplayarak ilerliyordu. Birden balon bir rüzgar akımına kapıldı ve daha da hızlandı. Ela endişeyle serçeye baktı. Serçe gülümsedi, “Merak etme, balonlar rüzgarı sever. O sadece oyun oynuyor,” dedi. Gerçekten de balon, bir yandan dönüp duruyor, bir yandan da onlara göz kırpar gibi parlıyordu.
Sonunda bulutların en tepesine vardıklarında, mavi balon hafifçe bir bulutun üzerine kondu. Ela da serçeyle birlikte yanına indi. Bulutların üzerinde yürümek, en yumuşak halının üzerinde yürümek gibiydi. Etrafta uçuşan minik ışıklar vardı, sanki yıldız tozları dans ediyordu. Ela mavi balonunu nazikçe aldı ve ona sarıldı. “Artık kaybolmak yok,” diye fısıldadı. Serçe onları izlerken kanatlarını çırptı. Birlikte bulutların üzerinde oturdular, sessizce gökyüzünün sonsuz maviliğini seyrettiler. Bu, Ela’nın hayatındaki en güzel yolculuktu.
