Bir zamanlar, gökyüzüne bakmayı çok seven bir çocuk varmış. Adı Emirhan’mış. Her gece penceresinden yıldızları izler, onlara el sallarmış. Bir akşam, gökyüzünde parlak bir ışık kaymış. Bu sıradan bir yıldız değilmiş. Bir göktaşıymış ve Emirhan’ın bahçesine düşmüş. Küçük çocuk heyecanla dışarı fırlamış. Taşın etrafında minik ışıklar dans ediyormuş.
Ertesi sabah, Emirhan bir fikir bulmuş. Bu göktaşını gerçekten anlamak için bir uzay yolculuğuna çıkmalıymış. Oyuncaklarından küçük bir roket yapmış. Karton kutular, renkli düğmeler ve bir lamba kullanmış. Roket hazırmış. En yakın arkadaşı, minik köpeği Pofuduk da onunla gelmek istemiş. Emirhan, “Hazır mısın Pofuduk?” diye sormuş. Köpekçik heyecanla havlamış.
Yolculuk başlamış. Önce Ay’ın yanından geçmişler. Ay çok büyük ve yuvarlakmış. Üzerinde minik kraterler varmış. Emirhan, “Burası peynir gibi kokuyor,” diye gülmüş. Sonra bir yıldız kümesine yaklaşmışlar. Yıldızlar birbirine şarkı söylüyormuş. Her yıldızın farklı bir rengi varmış; mavi, sarı, pembe. Pofuduk, pencereden dışarı sarkıp bir yıldızı koklamaya çalışmış.
Derken, roketin motoru durmuş. Emirhan’ın canı sıkılmış. “Ne yapacağız şimdi?” diye düşünmüş. Tam o sırada, yanlarından bir uzaylı geçiyormuş. Uzaylı, yeşil pullu bir elbise giyiyormuş ve üç tane gözü varmış. Adı Zıpzip’miş. Zıpzip, “Sorun nedir küçük dostum?” diye sormuş. Emirhan durumu anlatmış. Zıpzip, gülümseyerek roketin yakıtını yıldız tozuyla doldurmuş. Motor yeniden çalışmış.
Sonunda, evrenin en parlak yerine varmışlar. Burası Göktaşı Ormanıymış. Her yerde minik göktaşları uçuşuyormuş. Emirhan, kendi göktaşını bulmuş. Taşın içinde bir harita varmış. Harita, dostluğun en büyük hazine olduğunu gösteriyormuş. Emirhan, Pofuduk ve Zıpzip’le birlikte eve dönmüş. Artık her gece gökyüzüne baktığında, yıldızların arasında Zıpzip’in el salladığını görüyormuş.
