Bir zamanlar, yemyeşil bir ormanın kenarında, küçük bir tepeciğin üzerinde sevimli hayvanlar yaşarmış. Günlerden bir gün, gökyüzü birden kararmış ve korkunç bir fırtına başlamış. Rüzgar o kadar şiddetli esiyormuş ki ağaçlar iki büklüm oluyormuş. Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyormuş. Küçük bir tavşan olan Pamuk, titreyerek evinin önünde durmuş. “Ne yapacağım şimdi?” diye mırıldanmış. O sırada, kanadı ıslanmış bir serçe olan Cıvıl, zorlukla Pamuk’un yanına konmuş. “Evim dağıldı,” demiş Cıvıl üzgün üzgün. Pamuk hemen ona “Gel, benim evime sığın,” demiş.
İkisi birlikte Pamuk’un sıcacık yuvasına girmişler. Tam kapıyı kapatacaklarken, dışarıdan bir ses duymuşlar. Bir kirpi olan Diken, dikenleri titreyerek koşuyormuş. “Beni de alır mısınız?” diye sormuş. Pamuk ve Cıvıl hemen “Tabii ki!” diye bağırmışlar. Evin içinde üç arkadaş toplanmış. Fırtına dışarıda kudururken, içeride bir sıcaklık oluşmuş. Pamuk bir havuç çıkarmış, Cıvıl birkaç kuru üzüm getirmiş, Diken ise bir avuç böğürtlen paylaşmış. Hepsi birlikte yemiş, içmiş ve sohbet etmişler. Fırtına gittikçe şiddetleniyormuş ama onlar birbirlerine sarılarak korkularını yenmişler.
Bir süre sonra, kapının önünde bir kıpırtı olmuş. Minik bir fare olan Fındık, sırılsıklam olmuş bir şekilde kapıyı tırmalıyormuş. Pamuk hemen kapıyı açmış. Fındık içeri girer girmez titremeye başlamış. Cıvıl hemen bir yaprak getirip onu sarmış. Diken de en tatlı böğürtlenini ona uzatmış. Dört arkadaş, evin en sıcak köşesine toplanmışlar. Dışarıda şimşekler çakıyor, gök gürlüyormuş. Ama onlar birbirlerine o kadar güveniyorlarmış ki hiçbiri korkmuyormuş. Fındık, “Siz olmasaydınız ne yapardım?” diye sormuş. Pamuk gülümseyerek, “Biz bir aileyiz artık,” demiş.
Fırtına bir süre daha devam etmiş. Sonra birden, rüzgar yavaşlamış ve yağmur durmuş. Gökyüzü yavaş yavaş açılmaya başlamış. Güneş bulutların arasından süzülüp yeryüzüne vurmuş. Dört arkadaş kapıyı aralayıp dışarı bakmışlar. Her yer tertemiz olmuş. Ağaçların yaprakları pırıl pırıl parlıyormuş. Pamuk, Cıvıl, Diken ve Fındık birbirlerine sarılmışlar. O günden sonra hiç ayrılmamışlar. Her fırtınada, her zorlukta hep birlikte olmuşlar. Çünkü anlamışlar ki, birlikte olunca en soğuk rüzgar bile içlerini ısıtırmış.
