Bir varmış, bir yokmuş. Soğuk bir kış akşamı, şehrin kenarındaki küçük bir evin önünde minik bir kedi duruyormuş. Tüyleri rüzgarda titriyor, patileri buz gibi olmuş. Bu kedi, adından da anlaşılacağı gibi, çok nazlıymış. Sürekli sıcak bir yuva arıyormuş ama hiçbir yer ona tam olarak uymuyormuş. O gün, yağmur başlamış. Kedi, bir apartmanın girişine sığınmış. Tam o sırada, kapı açılmış ve içeriden bir kız çocuğu çıkmış. Kızın adı Elif’miş. Elif, kediyi görünce hemen durmuş.
“Burada üşüyorsun küçük kedicik,” demiş Elif yavaşça. Kedi önce kaçmak istemiş ama Elif’in sesi çok tatlıymış. Elif, cebinden küçük bir parça peynir çıkarmış ve yere koymuş. Nazlı kedi, önce koklamış, sonra yavaşça yemeye başlamış. Elif, “Eğer istersen, sana sıcacık bir yuva verebilirim,” demiş. Kedi, Elif’in gözlerine bakmış. O anda, içinde bir güven duygusu hissetmiş. Ama yine de biraz nazlanmış. Kuyruğunu sallamış ve arkasını dönmüş. Elif üzülmüş ama pes etmemiş.
Ertesi gün, Elif aynı saatte yine kapının önüne çıkmış. Yanında küçük bir kutu getirmiş. Kutunun içinde yumuşacık bir havlu varmış. Nazlı kedi, aynı yerde duruyormuş. Elif kutuyu yere koymuş ve “Bak, bu senin için,” demiş. Kedi, kutunun içine girmiş ve havluya sürtünmüş. Çok mutlu olmuş. Elif, “Gel, eve gidelim,” demiş. Kedi bu kez Elif’in peşinden gitmiş. Evin kapısından içeri girer girmez, sıcacık bir hava onu karşılamış. O an, nazlı kedinin kalbi ısınmış. Artık o da bir yuvası olduğunu anlamış. Elif, ona süt vermiş ve ismini “Pamuk” koymuş. Pamuk, o günden sonra hiç nazlanmamış. Çünkü en doğru yuvayı bulmuş.
