Bir varmış bir yokmuş. Denizin hemen kıyısında, yüksek bir kayalığın üzerinde beyaz bir deniz feneri varmış. Bu fenerin içinde Fırat ve Mercan adında iki küçük arkadaş yaşarmış. Fırat fenerin tepesindeki büyük ampule bakar, Mercan ise aşağıdaki odalarda bulduğu eski haritaları incelermiş. Her gece, güneş denize batarken, birlikte fenerin merdivenlerini tırmanır, büyük camın önüne otururlarmış. Fırat bir gün, “Acaba bu ışık ne kadar uzağa gidiyor?” diye sormuş. Mercan gülümsemiş ve parmağıyla ufku göstermiş. İkisi de bilmezmiş ama bu soru onları küçük bir maceraya sürükleyecekmiş.
Bir gece, fırtına çıkmadan hemen önce, Fırat ve Mercan fenerin ışığını yakmayı unutmuşlar. Deniz çok kararmış ve dalgalar kayalıklara vurmaya başlamış. Uzakta bir gemi, karanlıkta yolunu kaybetmiş. Fırat birden hatasını fark etmiş. “Mercan, hemen yukarı koşmalıyız!” diye bağırmış. İkisi de hızla merdivenleri çıkmış. Fırat büyük düğmeye basmış ve fenerin ışığı birden parlamış. Mercan, “Bak, gemi şimdi bizi görüyor!” demiş. Işık, dalgaların üzerinden bir yol gibi uzanmış ve gemiyi güvenli limana yönlendirmiş. O gece, fenerin ışığının ne kadar kıymetli olduğunu anlamışlar.
Ertesi sabah, güneş doğarken, Fırat ve Mercan fenerin en alt katında oturmuşlar. Fırat, “Artık hiçbir zaman ışığı yakmayı unutmayacağım” demiş. Mercan da yanındaki eski haritayı açmış. Haritada, fenerin çevresindeki bütün kayalıklar ve koylar çiziliymiş. Birlikte, her gece ışığı yakmak için bir takvim yapmışlar. Takvime her gün bir yıldız çiziyorlarmış. O günden sonra, deniz feneri hiç karanlıkta kalmamış. Fırat ve Mercan’ın arkadaşlığı da tıpkı o ışık gibi, her gece daha da parlayarak büyümüş.
