Bir zamanlar, yemyeşil bir ormanın tam kalbinde, minik bir karınca yaşarmış. Bu karıncanın adı Pıtır’mış. Pıtır, diğer karıncalardan biraz farklıymış. Çünkü onun en büyük hayali, orman çiğinin peşinde koşmaktı. Her sabah güneş doğarken, yaprakların üzerinde parlayan o küçücük su damlalarını izler, iç çekermiş. “Keşke onlardan birine dokunabilsem,” diye fısıldarmış kendi kendine. Bir gün, yuvasının önünde otururken, en yakın arkadaşı Tıpır yanına gelmiş. Tıpır, Pıtır’ın üzgün olduğunu hemen anlamış. “Neden böyle dalgınsın?” diye sormuş. Pıtır, gözlerini yerden kaldırmadan, çiğ tanelerine olan merakını anlatmış. Tıpır gülümsemiş ve “O halde birlikte arayalım,” demiş. İki arkadaş, hemen yola koyulmuş. Ormanın derinliklerine doğru yürürken, yolda birçok güzel şey görmüşler. Renkli çiçekler, vızıldayan arılar ve hızlı koşan bir tırtıl onlara eşlik etmiş. Ama Pıtır’ın aklı hep çiğdeymiş.
Yürüdükçe yorulmuşlar ve bir mantarın altında dinlenmeye karar vermişler. Tam o sırada, Pıtır başını kaldırınca gökyüzünde parlayan bir şey görmüş. Bu, bir çiğ tanesi değilmiş ama çok benziyormuş. Meğer bir örümcek ağına takılmış, güneş ışığıyla parlayan bir su damlasıymış. Pıtır heyecanla ayağa fırlamış. “İşte orada!” diye bağırmış. Tıpır da onunla birlikte koşmaya başlamış. Ama damlaya yaklaştıkça, bir rüzgar esmiş ve damla yapraktan yere düşmüş. Pıtır çok üzülmüş. Tam geri döneceklerken, yaşlı bir bilge böcek onlara seslenmiş. “Merak etme küçük karınca,” demiş, “çiğ taneleri her sabah yeniden doğar. Sabrın varsa, onları bulursun.” Pıtır bu sözlerle biraz olsun rahatlamış. Ertesi sabah, güneş henüz doğarken, Pıtır uyanmış ve yuvasından çıkmış. Ve işte tam o anda, bir yaprağın ucunda, en güzel çiğ tanesini görmüş. O kadar yakındaymış ki, minik anteniyle dokunabilmiş. Damla, parmak ucunda bir an için durmuş, sonra yavaşça kaybolmuş. Ama Pıtır için bu an, dünyaya bedelmiş. Artık biliyormuş ki, bazen en güzel şeyler sabırla ve arkadaşlarla birlikte beklemekten gelirmiş.
