Bir varmış, bir yokmuş. Uzak bir ormanın en sessiz köşesinde, geceleri parlayan bir çiçek tarlası varmış. Bu çiçeklerin adı Ay Çiçekleriymiş. Gündüzleri sıradan, beyaz tomurcuklar gibi dururlarmış. Ama güneş batıp da gökyüzü kararmaya başlayınca, işte o zaman gerçek büyüleri ortaya çıkarmış. Yaprakları yavaşça açılır, içlerinden yumuşacık, gümüş rengi bir ışık süzülürmüş.
Küçük bir tavşan olan Pıtır, bu ışıkları ilk kez fark ettiğinde çok şaşırmış. Koşarak annesine sormuş: “Anne, anne! Çiçekler neden gece vakti ışık saçıyor?” Annesi gülümseyerek cevap vermiş: “Onlar ay ışığını toplar ve geceyi aydınlatmak için saklarlar, yavrum.” Pıtır çok meraklanmış. Her gece tarlaya gidip çiçeklerin açılışını izlemeye başlamış.
Bir akşam, hava biraz rüzgarlıymış. Pıtır, çiçeklerden birinin tomurcuğunun sıkıştığını fark etmiş. Yaprakları açılmakta zorlanıyormuş. Pıtır, nazikçe yaprakları okşamış ve “Korkma, ben buradayım,” demiş. Tam o anda, tomurcuk yavaşça açılmış ve içinden pırıl pırıl bir ışık yayılmış. Bu ışık, diğer tüm çiçeklerden daha parlaktmış. Pıtır, sevincinden zıplamış. Anlamış ki bazen küçük bir yardım, büyük bir güzelliği ortaya çıkarabilirmiş.
O günden sonra Pıtır, her gece bu çiçekleri ziyaret etmiş. Onlarla sohbet etmiş, onlara şarkılar mırıldanmış. Ay Çiçekleri de ona karşılık olarak en güzel ışıklarını saçmış. Ormanın diğer hayvanları da bu büyülü yeri öğrenmiş. Birlikte gelip çiçeklerin ışığında oyunlar oynamışlar. Gece karanlığı, bu küçük tavşanın sevgisi sayesinde artık hiç korkutucu değilmiş.
