Bir varmış bir yokmuş. Ormanın en derin yerinde, güneş ışıklarının bile zor ulaştığı bir açıklık varmış. Bu açıklığın tam ortasında, dev bir pasta dururmuş. Pastanın üzeri rengarenk kremalarla kaplıymış. Meyveler, çiçekler ve yıldız şeklinde şekerlemelerle süslenmiş bu dev pasta, ormanın en büyük sırrıymış. Kimse bu pastayı kimin yaptığını bilmezmiş. Her gece ay ışığında pastanın üzerinde küçük ışıklar dans edermiş. Ormandaki hayvanlar bu duruma çok şaşırırmış.
Bir gün minik bir tavşan, bu pastanın sırrını çözmeye karar vermiş. Tavşanın adı Pofuduk’muş. Pofuduk, pastanın etrafında defalarca dönmüş. Kokusunu içine çekmiş. Pastanın kokusu çilek, vanilya ve çikolata karışımı gibiymiş. Ama bir türlü pastanın nereden geldiğini anlayamamış. Tam pes edecekken, pastanın altından minik bir kapı görmüş. Kapı o kadar küçükmüş ki, sadece bir fare sığabilirmiş. Pofuduk burnunu kapıya dayamış ve içeriden gelen fısıltıları duymuş. “Bir, iki, üç… Malzemeleri karıştır,” diyormuş bir ses.
Pofuduk hemen arkadaşlarını çağırmış. Bilge Baykuş, hızlı Sincap ve güçlü Ayı birlikte gelmişler. Bilge Baykuş, “Bu kapının ardında pastanın yapıldığı gizli bir mutfak olmalı,” demiş. Ama kapı çok küçükmüş. İçeri girememişler. Hızlı Sincap, “Belki de pastayı yapan perilerdir,” diye fısıldamış. Tam o sırada pastanın üzerindeki yıldız şekerlemelerden biri parlamış. Parlayan şekerlemenin içinden küçük bir nota düşmüş. Notta şunlar yazıyormuş: “Pastanın sırrı, paylaştıkça büyümesinde saklı.” Hayvanlar bu sözü duyunca çok mutlu olmuşlar. Artık pastanın nereden geldiğini bilmeseler de, onu birlikte yemenin en büyük sır olduğunu anlamışlar.
