Bir varmış bir yokmuş. Uzak diyarların ötesinde, bulutların hemen altında En Sevilen Hayvanlar Ülkesi varmış. Bu ülkede her hayvanın bir evi, her ağacın bir şarkısı varmış. Küçük bir tavşan olan Pamuk, her sabah uyanır uyanmaz pencereden dışarı bakarmış. Rengârenk kuşların uçuştuğu, kelebeklerin dans ettiği bu ülke ona hep sihirli gelirmiş. Ama bir gün Pamuk, en sevdiği havuçları kaybetmiş. O kadar üzülmüş ki minik kalbi küt küt atarken gözyaşları yanaklarından süzülmüş.
Tam o sırada, bilge bir baykuş olan Bilge Göz yanına konmuş. “Merak etme küçük dostum,” demiş. “Kaybettiğin şeyleri bulmak için bazen yeni yollar keşfetmek gerekir.” Pamuk, gözyaşlarını silmiş ve baykuşun peşine takılmış. Ormanın derinliklerine doğru yürümüşler. Yolda karşılarına bir dere çıkmış. Su o kadar berrakmış ki içinde minik balıkların oynaştığını görmüşler. Pamuk, “Bu dereyi nasıl geçeceğiz?” diye sormuş. Bilge Göz, “Birlikte taşların üzerinden atlayarak,” demiş ve Pamuk’a yardım etmiş.
Derenin ötesinde, rengârenk çiçeklerle dolu bir çayır uzanıyormuş. Çayırın ortasında, konuşan bir kaya varmış. Kaya, Pamuk’a gülümseyerek, “Havuçlarını rüzgârın kanatları aldı,” demiş. “Ama onlara ulaşmak için cesur olmalısın.” Pamuk, kayanın söylediklerini anlamış. Gözlerini kapatmış, derin bir nefes almış. Rüzgârın hafif sesini dinlemiş. Sonra gözlerini açtığında, havuçlarının bir bulutun üzerinde süzüldüğünü görmüş. “Onlara nasıl ulaşırım?” diye sormuş. Bilge Göz, “Sadece inan ve zıpla,” demiş.
Pamuk, tüm cesaretini toplamış ve yukarı doğru sıçramış. Birden kendini yumuşacık bir bulutun üzerinde bulmuş. Havuçları oradaymış, yan yana dizilmiş. Pamuk sevinçle havuçlarına sarılmış. Bulut onu nazikçe aşağıya, arkadaşlarının yanına indirmiş. O günden sonra Pamuk, kaybolan her şeyin aslında doğanın bir oyunu olduğunu anlamış. Ve her akşam, yıldızlar parlamaya başladığında, küçük tavşan arkadaşlarına bu macerayı anlatırmış. Onlar da hayran hayran dinlermiş. En Sevilen Hayvanlar Ülkesi’nde her gece böyle masallarla dolar, her sabah yeni keşiflerle başlarmış.
