Bir varmış bir yokmuş, evlerin hep aynı olduğu bir sokakta, minik bir kız çocuğu yaşarmış. Adı Ela’ymış. Ela her gün pencereden dışarı bakar, gökyüzünde gri bulutların birbiriyle yarışını izlermiş. Bir gün, yağmur durmuş ve güneş yeniden doğmuş. O sırada, bulutların arasından süzülen rengarenk bir gökkuşağı belirmiş. Ela, gökkuşağının tam altında bir şeyin parladığını görmüş. Merakla dışarı fırlamış.
Koşarak gökkuşağının ucuna vardığında, karşısında minicik bir kapı görmüş. Kapı, yosunlar ve küçük çiçeklerle kaplı, eski bir ağacın gövdesindeymiş. Kapıyı aralamış ve içeri girmiş. İçerisi kocaman, yemyeşil bir bahçeymiş. Ama bu bahçe çok özeldi çünkü her yaprağın üzerinde bir müzik notası dans ediyordu. Çiçekler bildiği gibi değildi. Onlar, hafif hafif sallanarak tıpkı bir arp gibi tatlı sesler çıkarıyordu.
Ela, bu büyülü bahçede yürürken bir tavşan görmüş. Tavşanın kürkü, gökkuşağının tüm renkleriyle parlıyormuş. Tavşan, Ela’ya yaklaşmış ve usulca, “Hoş geldin küçük insan,” demiş. Ela şaşkınlıkla, “Burası neresi böyle?” diye sormuş. Tavşan gülümsemiş. “Burası, gökkuşağının altındaki gizli ev. Burada her şey, unutulmuş bir şarkının notalarından yapılmıştır.”
Tavşan, Ela’ya bahçeyi gezdirmiş. Bir gölün kenarına gelmişler. Gölün suyu pırıl pırıldı ama içinde balık yerine, küçük ışıklı toplar yüzüyormuş. Her bir top, dokunulduğunda farklı bir melodi çıkarıyormuş. Ela, elini suya daldırmış ve bir topu avuçlamış. O anda, etraf hafif bir rüzgarla dolmuş ve rüzgar, çiçeklerin sesine karışarak bir ninni bestelemiş. Bu ninni öyle güzelmiş ki Ela’nın gözleri kapanmaya başlamış. Tavşan, yumuşacık bir yosun yatağına uzanmasını söylemiş. Ela, başını yosunlara koyduğunda, bahçedeki tüm sesler birleşip onu uyutmuş. O gece, rüyasında gökkuşağının altındaki bu gizli evde, herkesin bir müzisyen olduğu bir dünya görmüş.
