Bir zamanlar, rengarenk çiçeklerle dolu bir bahçede Ela adında küçük bir kız yaşarmış. Ela’nın en sevdiği şey, sabah güneşiyle birlikte bahçeyi keşfetmekmiş. Bir gün, minik bir papatyanın diğer çiçeklerden biraz uzakta, tek başına durduğunu görmüş. Papatya o kadar küçük ve narindi ki rüzgar estikçe hafifçe sallanıyor, sanki Ela’ya bir şey anlatmak istiyor gibiydi.
Ela, papatyaya yaklaşmış ve eğilip sessizce sormuş: “Neden burada yalnız başına duruyorsun küçük çiçek?” Papatya ise yapraklarını hafifçe titreterek “Ben yalnız değilim,” demiş. “Senin sevgin beni her gün biraz daha büyütüyor. Ama bir sırrım var.” Ela’nın gözleri merakla parlamış. Papatya anlatmaya devam etmiş: “Her gece, yıldızların altında uyurken, kalbimden minik ışıklar yükselir. Bu ışıklar, bahçedeki tüm çiçeklere ulaşır ve onlara sevgiden bir parça verir.”
Ela, bu sırrı duyunca çok heyecanlanmış. Ertesi gün bahçedeki her çiçeğe tek tek dokunmuş. Onlara güzel sözler söylemiş, su vermiş ve yapraklarını okşamış. Bir süre sonra fark etmiş ki papatyanın anlattığı o ışıklar aslında onun kendi sevgisiymiş. Ne zaman bir çiçeğe iyi davransa, papatyanın yaprakları daha da beyazlaşıyor, ortası daha da sarı oluyormuş.
Günler geçtikçe Ela, papatyanın sırrını herkese anlatmış. Bahçedeki tüm çocuklar çiçeklere daha nazik davranmaya başlamış. Küçük papatya artık yalnız değilmiş çünkü herkesin yüreğinde bir parça sevgi ışığı varmış. Ela, her sabah uyandığında papatyaya gülümseyerek “Günaydın küçük dostum,” dermiş. Papatya da sanki ona teşekkür eder gibi yapraklarını güneşe doğru açarmış.
Ve böylece, o minik papatya bahçenin en mutlu çiçeği olmuş. Ela da sevginin en büyük sihir olduğunu öğrenmiş. Sevgi dolu bir kalp her şeyi güzelleştirirmiş. İşte bu yüzden, herkesin içinde bir papatya sırrı saklıdır aslında. Sadece onu keşfetmek ve etrafa yaymak gerekir.
