Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil ağaçların arasında, güneş ışığının yapraklardan süzülüp yere altın benekler çizdiği bir orman varmış. Bu ormanın adı Uyuyan Orman’mış. Ama adı uyuyan olsa da içi kıpır kıpırmış. En sevimli dostlar burada yaşarmış. En başta da küçük bir sincap olan Pıtır varmış. Pıtır’ın kürkü ceviz kabuğu rengindeymiş ve kuyruğu sanki bir fırça gibi kabarıkmış. Her sabah erkenden uyanır, ormanın en taze fındıklarını toplarmış. Ama bir sorunu varmış: Topladıklarını nereye saklayacağını bir türlü bulamazmış.
Bir gün Pıtır, yine fındık ararken karşısına minik bir fare çıkmış. Bu farecik, adı Fısıltı olan bir tarla faresiymiş. Fısıltı’nın kulakları o kadar hassasmış ki, en uzaktaki bir karıncanın adımlarını bile duyabilirmiş. Pıtır ona derdini anlatmış: “Fındıklarımı saklayacak yer bulamıyorum, hepsi kayboluyor.” Fısıltı gülümsemiş ve minik patisiyle bir ağacın kovuğunu göstermiş. “İşte orası,” demiş. “Ama dikkat et, içinde bir baykuş yaşar.” Pıtır kovuğa yaklaşmış. İçeriden hafif bir horultu geliyormuş. Baykuş Uykucu, gündüzleri hep uyurmuş çünkü gece avlanmayı severmiş. Pıtır, Uykucu’yu uyandırmamak için parmak uçlarında yürümüş. Fındıklarını kovuğun en sessiz köşesine yığmış. Ama tam çıkacakken bir dal parçası kırılmış ve çıt sesiyle baykuş irkilmiş.
Uykucu gözlerini açmış. “Kim var orada?” diye sormuş, sesi yumuşak ve uykuluyken bile tatlıymış. Pıtır korkudan titreyerek çıkmış saklandığı yerden. “Özür dilerim Uykucu,” demiş. “Sadece fındıklarımı bırakıyordum.” Uykucu esnemiş ve kanatlarını açmış. Sorun değil, demiş. Ama Pıtır utanmış. O günden sonra, her sabah Uykucu’ya taze bir yaban mersini getirmeye başlamış. Böylece dostlukları büyümüş. Ormanın diğer hayvanları da bunu görmüş. Bir kirpi, bir tavşan ve hatta renkli kanatlı bir kelebek de onlara katılmış. Herkesin birbirine yardım ettiği bu ormanda, Pıtır artık fındıklarını paylaşmayı öğrenmiş. Çünkü gerçek zenginlik, sahip olduklarını dostlarıyla birlikte çoğaltmakmış.
