Bir zamanlar, yemyeşil vadilerin arasında saklı bir ormanda, küçük bir peri yaşarmış. Adı Pırıltı’mış. Pırıltı’nın en sevdiği şey, gece gökyüzündeki yıldızları izlemekmiş. Ama onu diğer perilerden ayıran bir şey varmış. O, geceleri parlayan minik bir kutuya sahipmiş. Bu kutu, sıradan bir kutu değilmiş. İçinden yumuşacık, altın rengi bir ışık sızarmış. Kimse bu ışığın nereden geldiğini bilmezmiş.
Bir akşam, ormanın en yaşlı bilge ağacı, Pırıltı’ya seslenmiş. “Küçük peri,” demiş ağaç, dallarını hafifçe sallayarak. “Bu ışık kutunun içinde saklı duruyor. Ama asıl sır, onu paylaşmakta saklı.” Pırıltı merakla kutusuna bakmış. Işık o kadar güzelmiş ki, onu kimseyle paylaşmak istememiş. Korkmuş. “Ya ışık sönerse?” diye düşünmüş. “Ya biterse?” Bu düşünce onu üzmüş. Kutusunu sıkıca kucaklamış ve evine doğru uçmuş.
O gece, uyuyamayan bir tavşan yavrusu görmüş. Tavşan üşüyormuş ve karanlıktan korkuyormuş. Pırıltı’nın kalbi sızlamış. Kutusunu açmış ve içinden çıkan sıcacık ışığı tavşanın üzerine tutmuş. Tavşanın tüyleri anında ısınmış. Minik gözleri kapanmış ve huzurla uykuya dalmış. Pırıltı çok mutlu olmuş. Kutudaki ışığın azalmadığını, hatta daha da parladığını fark etmiş. Paylaştıkça çoğalan bir ışık işte buymuş.
Ertesi gün, Pırıltı ormandaki tüm hayvanlara ışığından vermiş. Karanlık mağarada yaşayan yarasa kardeşlere, yuvasını kaybeden sincaba, hatta solmuş bir çiçeğe bile birazcık ışık vermiş. Her seferinde kutudaki ışık büyümüş. Renkleri değişmiş, bazen mavi, bazen pembe, bazen de yeşil parlamış. Pırıltı, sırrı çözmüştü. Bu kutunun içinde sadece ışık değil, aynı zamanda bir peri kalbinin sıcaklığı varmış. Ne kadar çok sevgi verirse, ışık o kadar güçleniyormuş.
Artık ormanın en karanlık köşeleri bile aydınlıkmış. Hayvanlar Pırıltı’ya minnettarmış. Ona her gün bir hediye getirirlermiş. Bir gün bir çam kozalağı, ertesi gün bir tutam yosun. Ama Pırıltı için en büyük hediye, dostlarının mutlu yüzleriymiş. Işık dolu sırrı bulmuştu: Gerçek mutluluk, sahip olduklarını sevdiklerinle paylaşmakmış. Ve o küçük kutu, artık sadece bir kutu değil, ormanın en değerli hazinesiymiş. Pırıltı her gece yıldızlara bakarken, kutusundaki ışığın gökyüzündeki yıldızlarla dans ettiğini görürmüş. Bu, onun en güzel rüyasıymış.
