Mehmet, dedesinin evinin tozlu tavan arasında bir sandık buldu. Sandık eskiydi, tahtası yer yer çatlamış, demir kilidi pas tutmuştu. Mehmet’in elinde ise küçük, parlak bir anahtar vardı. Bu anahtarı geçen hafta bahçede oynarken toprağın altında bulmuştu. Altın gibi parlıyordu ve üzerinde minik bir yıldız şekli vardı.
Anahtarı sandığın kilidine yavaşça soktu. Bir ses duyuldu: çıt. Kalbi hızla atmaya başladı. Kapağı araladığında içinden hafif bir lavanta kokusu yükseldi. Sandığın içinde bir mektup, eski bir fotoğraf ve bir kumaş parçası vardı. Mektubu açtığında dedesinin el yazısını gördü. Bu bir hazine haritasıydı ama haritadaki yerlerin hiçbirini tanımıyordu. Mehmet, heyecanla merdivenlerden indi ve annesine seslendi.
Annesi mektubu okurken gözleri parladı. “Bu harita, büyük dedenin gençliğinde diktiği ceviz ağacını gösteriyor,” dedi. Mehmet’in aklına bir fikir geldi. Belki sandık sadece bir başlangıçtı. Belki de asıl macera, bu eski haritanın peşine düşmekti. O akşam yemeğinde, babasına haritayı gösterdi. Babası haritadaki çizgileri inceledi ve gülümsedi. “Yarın sabah erkenden yola çıkarız,” dedi.
Ertesi sabah güneş doğarken yola koyuldular. Yol boyunca Mehmet, elindeki altın anahtarı sıkıca tuttu. Bu anahtar, bir kapıyı daha açabilir miydi? Ormanın içinde ilerlerken, haritadaki işaretleri takip ettiler. Sonunda büyük, yaşlı bir ceviz ağacının dibine vardılar. Ağacın gövdesinde eski bir oyuk vardı. Mehmet anahtarı oyuğa soktu ve çevirdi. Toprak hafifçe titredi ve ağacın dibinde küçük bir taş kapağı açıldı. İçinde, dedesinin çocukken sakladığı bir kutu vardı. Kutunun içinden bir günlük ve bir avuç dolusu eski, renkli taş çıktı. Mehmet’in yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Macera daha yeni başlıyordu.
