Bir sabah, güneş ormanın üzerine yeni doğarken, Mira minik pembe ayıcığını sımsıkı kucakladı. Bu sıradan bir ayıcık değildi. Onunla konuşabiliyordu. Ayıcık, yumuşacık patisiyle Mira’nın yanağını okşadı ve fısıldadı: “Bugün ormanda keşfedilmeyi bekleyen bir şey var.” Mira’nın gözleri merakla parladı. Hemen küçük sarı çantasını aldı ve birlikte yola koyuldular. Ormanın içi nemli ve yeşildi. Ağaçların arasından süzülen ışık huzmeleri yere minik altın paralar gibi dökülüyordu.
Derken, konuşan ayıcık kulaklarını dikti. “Dinle,” dedi. Uzaktan hafif bir su şırıltısı geliyordu. Bu, her zamanki derenin sesine benzemiyordu. Daha ritmik, daha tatlı bir sesti. Mira, ayıcığın elini tuttu ve sesin geldiği yöne doğru ilerledi. Kalın bir ağacın arkasına saklandıklarında gördükleri manzara karşısında nefesleri kesildi. Minik bir çayırın ortasında, yosunların arasında pırıl pırıl parlayan, elma büyüklüğünde bir taş duruyordu. Taşın içinde sanki minik yıldızlar dans ediyordu.
Mira eğilip taşı avucuna aldı. Taş buz gibi değildi; tam tersine, bir kuş yumurtası gibi ılık ve canlıydı. Ayıcık heyecanla zıpladı. “Bu, ormanın kalbinin bir parçası,” dedi. “Onu yerine koymalıyız, yoksa ağaçlar üzülür.” Mira başını salladı. Taşı dikkatlice çantasına koydu. Tam o sırada, bir sincap yanlarına geldi. Sincap, bir meşe palamudunu taşın yanına bıraktı ve minik bir teşekkür gibi kuyruğunu sallayarak uzaklaştı. Mira ile ayıcık, taşın asıl yerini bulmak için ormanın derinliklerine doğru yürümeye devam ettiler. Önlerinde uzun, macera dolu bir yol vardı.
