Bir varmış bir yokmuş. Ormanın en yeşil köşesinde, yemyeşil yaprakların arasında minik bir serçe yaşarmış. Adı Pıtırcık’mış. Pıtırcık her şeyden çok keyif alırmış. Kelebekleri kovalamayı, taze böğürtlenleri yemeyi çok severmiş. Ama onun bir korkusu varmış. Gök gürültüsünden çok korkarmış. Ne zaman gökyüzü kararıp gök gürlemeye başlasa, hemen annesinin kanatlarının altına saklanırmış. Tüm vücudu titrer, minik kalbi küt küt atarmış.
Bir gün yine hava birden kararmış. Şimşek çakmış ve ardından korkunç bir gümbürtü duyulmuş. Pıtırcık öyle korkmuş ki yuvasından fırlayıp uçmaya başlamış. Nereye gittiğini bilmeden, sadece korkudan kaçıyormuş. Derken bir ağacın kovuğuna sığınmış. İçerisi zifiri karanlıkmış. Tam ağlayacakken, yanında bir fısıltı duymuş. “Korkma küçük dostum,” demiş bir ses. Pıtırcık gözlerini kocaman açmış. Karşısında yaşlı bir baykuş duruyormuş. Baykuşun gözleri ay ışığı gibi parlıyormuş.
Yaşlı baykuş gülümsemiş. “Gök gürültüsü aslında bir kükreme değil,” demiş yavaşça. “Gökyüzünün bir şarkısıdır. Bulutlar birbirine çarpar ve bu ses çıkar. Korkmana gerek yok.” Pıtırcık merakla sormuş: “Peki neden bu kadar yüksek ses çıkarıyorlar?” Baykuş cevap vermiş: “Çünkü yağmurun toprağa kavuştuğu için sevinçten şarkı söylüyorlar. Bu şarkıyı dinlersen, içinde bir cesaret bulursun.” Pıtırcık dışarıdaki gürültüyü dinlemeye başlamış. Kulaklarını dikmiş ve gümbürtüyü bir melodi gibi duymaya çalışmış. İlk başta zor olmuş ama sonra sesin inişli çıkışlı olduğunu fark etmiş. Gerçekten de bir şarkıya benziyormuş.
O günden sonra Pıtırcık her gök gürlediğinde kanatlarını açıp oyun oynamaya başlamış. Artık korkmuyormuş çünkü anlamıştı. Korkunun üstüne gitmek, onu bir oyuna çevirmekmiş. Yaşlı baykuşun sözleri aklındaymış: “Cesaret korkmamak değil, korkuna rağmen ilerlemektir.” Pıtırcık artık her fırtınada dans eden bir serçe olmuş. Gökyüzü onun en iyi arkadaşıymış.
