Bir zamanlar, denizin hemen yanı başındaki küçük bir köyde, üç hayalperest çocuk yaşardı. Efe, Ela ve küçük kardeşleri Mert, her gün tepelere çıkar, rüzgârın gelmesini beklerlerdi. Rüzgâr, onlara uzak diyarlardan haberler getirir, saçlarını okşar ve kulaklarına bilinmeyen şarkılar fısıldardı. Bir gün, Efe elinde kâğıttan yapılmış rengârenk bir uçurtma tutuyordu. Uçurtma, rüzgârda öyle güzel dans ediyordu ki, bütün köy çocukları hayranlıkla onu izliyordu.
Ancak bir anda, sert bir rüzgâr esti. Uçurtmanın ipi Efe’nin elinden kayıp gitti. Minik Mert hemen arkasından koşmaya başladı. “Dur, uçurtma, dur!” diye bağırdı. Ama rüzgâr onu daha da yükseklere, bulutların arasına doğru sürükledi. Ela, kardeşine yetişti ve elini tuttu. “Üzülme,” dedi yumuşacık bir sesle. “Belki de rüzgâr, uçurtmamızı bir maceraya götürmek istemiştir.” Gözlerini kocaman açan Mert, ablasının sözlerine inanmak istedi. Uçurtma gözden kaybolana kadar üçü de sessizce baktılar.
Ertesi sabah, güneş tepeleri ısıtırken, çocuklar uçurtmayı aramaya karar verdiler. Köyün arkasındaki ormana doğru yürüdüler. Ormanda minik kuşlar cıvıldıyor, ağaçların yaprakları hışırdıyordu. Birden Ela, bir ağacın dalında takılı kalmış bir şey fark etti. Koşarak yanına gittiler. İşte, rengârenk uçurtmaları oradaydı. Ama bir sorun vardı. Uçurtmanın ipi bir dala öyle sıkı dolanmıştı ki, çekip kurtarmak imkânsız görünüyordu. Mert üzüntüyle başını eğdi. Efe ise çevresine dikkatlice baktı ve bir çözüm buldu. “Bekleyin,” dedi. “Rüzgâr onu buraya getirdiyse, yine rüzgâr onu kurtarabilir.”
Efe, cebinden çıkardığı küçük bir mendili uçurtmanın kuyruğuna bağladı. Sonra üçü birden, yanaklarını şişirip usulca üflemeye başladılar. İlk başta hiçbir şey olmadı. Ama sonra, minicik bir esinti yaprakları kıpırdattı. Bu esinti, mendili havalandırdı ve uçurtma yavaşça sallanmaya başladı. Bir süre sonra, daha güçlü bir rüzgâr esti ve uçurtma daldan kurtulup gökyüzüne doğru süzüldü. Çocuklar sevinçle bağırdılar. Uçurtma, sanki onlara teşekkür eder gibi bir süre havada daireler çizdi ve sonra yanlarına, yumuşacık çimenlerin üzerine kondu. O günden sonra, rüzgârın peşine takılan hayalperest çocuklar, her macerada birbirlerine yardım etmenin ne kadar önemli olduğunu öğrendiler.
