Bir zamanlar, yemyeşil ağaçların ve rengârenk çiçeklerin arasında, adı Masal Dağı olan bir dağ vardı. Bu dağın en tepesi bulutlara değecek kadar yüksekti. Orada, küçük bir tavşan olan Pamuk yaşardı. Pamuk’un en büyük dileği, gökyüzünde süzülen bir kuş kadar özgür olabilmekti. Her akşam annesine, “Keşke uçabilsem,” derdi. Annesi onu dinler, tatlı tatlı gülümserdi. Bir gün Pamuk, dağın zirvesine çıkıp bir dilek tutmaya karar verdi. Çünkü duymuştu ki, orada tutulan dilekler rüzgâr tarafından doğrudan yıldızlara taşınırmış.
Pamuk, minik patileriyle yokuşu tırmanmaya başladı. Yolda bir sincapla karşılaştı. Sincap, “Nereye böyle aceleyle?” diye sordu. Pamuk, “Zirveye çıkıp dilek dileyeceğim,” dedi. Sincap ona katılmak istedi. Birlikte yürüdüler. Rüzgâr saçlarını okşuyor, kuşlar onlara şarkı söylüyordu. Derken, bir kayanın üzerinde oturan yaşlı bir kaplumbağa gördüler. Kaplumbağa, “Dilek dilemek kolaydır,” dedi, “ama gerçek olması için inanç gerekir.” Pamuk bu sözü aklına yazdı.
Zirveye vardıklarında hava hafiften kararmaya başlamıştı. Gökyüzü, turuncu ve mor renklere bürünmüştü. Pamuk, gözlerini kapattı ve içinden şöyle dedi: “Uçmak istemiyorum. Sadece arkadaşlarımla birlikte mutlu olmak istiyorum.” Dileğini söylerken yanındaki sincap ve kaplumbağayı düşündü. O anda hafif bir rüzgâr esti ve sanki bir ses fısıldadı: “Dileğin duyuldu.” Pamuk gözlerini açtığında, aslında hep yanında olan dostlarının kıymetini anladı. Zirveden inerken içi bir huzurla doluydu. Artık biliyordu ki, bazı dileklerin gerçek olması için bir dağa tırmanmak gerekmezdi. Bazen en güzel şeyler, zaten tam kalbinin yanı başındaydı.
