Bir varmış bir yokmuş. Ormanın en derin yerinde, güneş ışıklarının yaprakların arasından süzüldüğü bir açıklıkta, küçük bir tırtıl yaşarmış. Bu tırtılın adı Pırıl’mış. Pırıl, diğer tırtıllardan biraz farklıymış çünkü o, kanatlarının altın renginde parlayacağına dair içinde bir his taşırmış. Her gün yeşil yaprakları yiyip büyürken, gökyüzüne bakıp uçan kelebekleri izlermiş. Onların özgürce süzülüşü Pırıl’ın kalbini heyecanla doldururmuş.
Günlerden bir gün, Pırıl artık bir kozanın içine girmesi gerektiğini anlamış. Bu, onun için hem korkutucu hem de büyülü bir andı. Minik bedenini ipekten bir yorgan gibi saran kozanın içinde saatlerce beklemiş. Bazen kıpırdamış, bazen derin bir sessizliğe gömülmüş. Kozanın içi öyle karanlık ve sessizmiş ki, Pırıl yalnız olduğunu hissetmiş. Ama bir yandan da içindeki altın ışığın giderek güçlendiğini fark etmiş. Bu ışık ona cesaret vermiş.
Tam yedi gün sonra, kozanın duvarında küçük bir çatlak belirmiş. Pırıl, tüm gücüyle itmeye başlamış. Bacakları titriyor, kanatları henüz ıslak ve güçsüzmüş. Zorlansa da vazgeçmemiş. Bir an için durup dinlenmiş, sonra yeniden itmiş. En sonunda kozanın tepesinden dışarı çıkmayı başarmış. İlk işi kanatlarını güneşe açmak olmuş. Güneş ışınları kanatlarına değdiğinde, tıpkı hayal ettiği gibi, pırıl pırıl bir altın rengine bürünmüşler.
O sırada bir arı yanına gelmiş. “Merhaba,” demiş arı. “Ne kadar güzel bir kelebek olmuşsun. Peki şimdi nereye uçacaksın?” Pırıl, kanatlarını sınamak için hafifçe çırpmış. Rüzgar onu kaldırmış ve ilk uçuşuna başlamış. Ağaçların tepelerine doğru yükselirken kalbi küt küt atıyormuş. Altın kanatları güneşte adeta bir mücevher gibi parlıyormuş. Arkasına baktığında boş kozayı görmüş. O küçük, karanlık ev artık onun geçmişiydi. Önünde ise upuzun, rengarenk bir dünya varmış.
Pırıl, çiçeklerin üzerinde konaklamış. Her çiçek ona farklı bir koku ve tat sunuyormuş. Bir papatyanın üzerinde dinlenirken, yanına küçük bir tırtıl daha gelmiş. Bu tırtıl, Pırıl’a bakıp sormuş: “Sen de mi bir zamanlar benim gibiydin?” Pırıl gülümsemiş. “Evet,” demiş. “Ama unutma, her yolculuk küçük bir adımla başlar. Sabredersen ve cesur olursan, sen de bir gün altın kanatlarla uçabilirsin.” Tırtıl, bu sözlerden güç alarak yoluna devam etmiş. Pırıl ise havalanıp akşamın turuncu gökyüzüne doğru süzülmüş. Artık o, ormanın en mutlu ve en parlak kelebeğiydi.
