Minik fil Elif, sıcacık yuvasında uyumak için gözlerini kapattı. Annesi ona iyi geceler öpücüğü kondurdu ve odasından çıktı. Elif, yumuşacık yastığına başını koyduğunda, birden odasının duvarında minik bir ışık gördü. Bu ışık, önce bir ateş böceği gibi parladı, sonra büyüdü ve büyüdü. Işığın içinden, pırıl pırıl kanatları olan küçük bir peri kızı çıkıverdi. Perinin adı Pırıltı’ydı ve Elif’e gülümseyerek el salladı.
“Merhaba Elif,” dedi Pırıltı tatlı bir sesle. “Seni Rüyalar Ülkesi’ne götürmeye geldim.” Elif çok heyecanlandı. Hemen yatağından kalktı ve perinin elini tuttu. Bir anda kendilerini rengarenk çiçeklerle dolu bir çayırda buldular. Çayırda dolaşan pamuk şekerden bulutlar vardı. Elif, bir bulutun üzerine atladı ve onun ne kadar yumuşak olduğunu fark etti. Bulut, onu nazikçe havada gezdirmeye başladı. Aşağıda, şeker kamışından yapılmış nehirler akıyor, çikolata dağları yükseliyordu. Her yer o kadar güzeldi ki Elif sevinçten havalara uçtu.
Tam bu sırada Elif, büyük bir sorunla karşılaştı. Pamuk şeker bulutundan düşüverdi ve kocaman bir çikolata nehrine yakalandı. Çikolata o kadar yapışkandı ki hareket edemiyordu. “İmdat!” diye bağırdı Elif. Hemen oracıkta beliren Pırıltı, ona yardım etmek için elindeki sihirli değneği salladı. Değnekten çıkan ışık, çikolatayı katı bir köprüye dönüştürdü. Elif, bu köprünün üzerinden yürüyerek güvenli bir yere geçti. “Çok teşekkür ederim, Pırıltı,” dedi Elif minnetle. Pırıltı, “Rica ederim, ama dikkatli olmalısın. Rüyalar Ülkesi’nde her şey göründüğü gibi değildir,” diye cevap verdi.
Birlikte yürümeye devam ettiler. Karşılarına, üzerinde yıldızların şarkı söylediği bir orman çıktı. Ağaçların yaprakları gümüşten, gövdeleri ise altındandı. Ormanın içinde, konuşan bir tavşan onları karşıladı. Tavşanın adı Zıpzıp’tı ve çok neşeliydi. “Rüyalar Ülkesi’ne hoş geldiniz!” dedi Zıpzıp. “Size en güzel yeri göstermek isterim.” Tavşan, onları dev bir mantarın olduğu bir açıklığa götürdü. Bu mantarın üzerinde minik kapılar vardı. Her kapının arkasında farklı bir rüya saklıydı. Elif, merakla kapılardan birini açtı ve içinde kocaman bir pasta gördü. Pastanın üzerinde dans eden minik şekerlemeler vardı. Elif çok mutlu oldu ve pastadan bir dilim yemek istedi. Ama tam o sırada Pırıltı, “Dur!” diye bağırdı. “Bu pasta, uyku getiren bir büyüyle yapılmış. Eğer yersen, bu rüyada sonsuza kadar kalırsın.” Elif korktu ve hemen geri çekildi.
Pırıltı, Elif’in elini tuttu ve onu güvenli bir yere götürdü. “Rüyalar Ülkesi çok eğlenceli ama aynı zamanda dikkatli olmalısın,” dedi Pırıltı. “Şimdi sana en özel yeri göstereceğim.” Birlikte, gökyüzüne uzanan bir merdivene tırmandılar. Merdivenin tepesinde, ışıltılı bir kale vardı. Kalenin kapısı, Elif’in en sevdiği çiçeklerle süslenmişti. İçeri girdiklerinde, dev bir kütüphane gördüler. Raflarda uyuyan çocukların en güzel anıları vardı. Elif, kendi anısını buldu: Annesiyle birlikte çimenlerde yuvarlanmaları. Bu anıyı izlerken içini tarif edilemez bir huzur kapladı.
Sonra, kalenin en tepesindeki odaya çıktılar. Burada, zamanın yavaşladığı bir yer vardı. Elif, burada bir aynanın önünde durdu. Aynada kendisini değil, tüm arkadaşlarını ve ailesini gördü. Herkes ona gülümsüyordu. Pırıltı, “Unutma, en güzel rüyalar sevdiklerinle geçirdiğin anlardır,” dedi. Elif, bu sözleri duyunca çok mutlu oldu. Tam o sırada, annesinin sesini duydu: “Elif, uyanma vakti.” Gözlerini açtığında, kendi yatağında olduğunu gördü. Güneş ışıkları odasına sızıyordu. Rüyalar Ülkesi’ndeki macerası sona ermişti ama Elif, o güzel anıları hep hatırlayacaktı.
