Bir varmış bir yokmuş. Uzak mavi denizlerin kıyısında, minnacık bir kum tanesi yaşarmış. Adı Mini’ymiş. Mini, kardeşleriyle birlikte sıcak kumsalda güneşlenmeyi çok severmiş. Ama her gün aynı şeyleri yapmaktan biraz sıkılıyormuş. O, hep aynı yerde durup dalgaları izlemekten başka bir şey yapmak istiyormuş. “Keşke o büyük mavi suya karışabilsem,” diye iç geçirirmiş. Dalgalar kıyıya vurup geri çekilirken, Mini’nin minik kalbi heyecanla çarparmış.
Bir sabah, güneş henüz doğarken, büyük bir rüzgar esmeye başlamış. Rüzgar o kadar güçlüymüş ki kumları havaya kaldırmış. Mini de bu rüzgara kapılmış. Önce korkmuş, gözlerini sıkıca kapatmış. “Nereye gidiyorum?” diye düşünmüş. Rüzgar onu alıp götürmüş, götürmüş. Sonra bir anda kendini serin bir suyun içinde bulmuş. Gözlerini açtığında etrafı bembeyaz köpüklerle kaplıymış. Bir deniz kabuğunun üzerine konmuş. Kabuk ona gülümsemiş. “Hoş geldin küçük kum,” demiş. “Artık okyanusun bir parçasısın.”
Mini önce ne yapacağını bilememiş. Suyun içinde sürüklenmek çok tuhafmış. Ama sonra etrafına bakınca rengarenk balıklar görmüş. Bir yengeç ona el sallamış. Deniz anası usulca süzülüp geçmiş. Mini, okyanusun aslında kocaman bir yuva olduğunu anlamış. Her damla su, her canlı birbirine dokunuyor, birbirini besliyormuş. O da artık bu büyük ailenin bir üyesiymiş. Eskiden sadece bir kum tanesi olduğunu düşünürken, şimdi okyanusun ta kendisi olmuş gibi hissediyormuş. Dalgalarla birlikte dans ederken içinde tarifsiz bir mutluluk varmış. Büyümek ve yeni yerlere gitmek işte böyle güzel bir şeymiş, diye mırıldanmış. Ve Mini, o günden sonra okyanusun en mutlu kum tanesi olarak sonsuza dek dalgalarla birlikte süzülmüş.
