Bir varmış bir yokmuş. Güneşin en yumuşak ışıklarıyla uyandığı bir ormanda, minik bir tavşan yaşarmış. Adı Pamuk’muş. Pamuk’un en sevdiği şey, rengarenk çiçeklerin arasında zıplamakmış. Ama bu yıl bahar bir türlü gelmek istemiyormuş. Gökyüzü hep griymiş. Çiçekler açmamış. Ağaçlar hâlâ uykudaymış. Pamuk üzgün üzgün etrafına bakarmış. Oysa bahar perisinin sihirli bir dokunuşu her şeyi değiştirebilirmiş. Fakat kimse periyi nerede bulacağını bilmezmiş.
Bir sabah, Pamuk uyanınca penceresinin önünde küçücük bir kıvılcım görmüş. Kıvılcım havada süzülüyormuş. Pamuk merakla sormuş: “Sen nesin?” Kıvılcım titreyerek cevap vermiş: “Ben bahar perisinin kaybettiği bir ışık parçasıyım. Onu bulmama yardım eder misin?” Pamuk’un kalbi sevinçle çarpmış. Bu ışık parçası, onu perinin sihirli dünyasına götürebilirmiş. Hemen atlamış ve kıvılcımın peşine düşmüş. Ormanın derinliklerine doğru ilerlemişler.
Yolda birçok zorlukla karşılaşmışlar. Önce bir derenin üzerinden geçmeleri gerekmiş. Pamuk taşlara basa basa karşıya geçmiş. Sonra dikenli bir çalılığın arasından süzülmüşler. Kıvılcım her seferinde biraz daha parlamış. Sanki Pamuk’a yol gösteriyormuş gibi. En sonunda, dev bir ağacın gövdesinde bir kapı bulmuşlar. Kapının üzerinde minik bir yıldız işareti varmış. Pamuk kapıyı tıklamış. Kapı yavaşça açılmış.
İçerisi bambaşka bir yermiş. Her yer pırıl pırıl. Gökyüzünde kuşlar şarkı söylüyormuş. Ama bir şey eksikmiş. Renkler solgunmuş. Tam o sırada, bir ses duymuşlar. “Hoş geldiniz,” demiş üzgün bir ses. Bu ses bahar perisine aitmiş. Peri, bir çiçeğin üzerinde oturuyormuş. Elinde boş bir kavanoz varmış. “Sihirli tozlarım bitti,” demiş peri. “Onları toplamak için yardıma ihtiyacım var.” Pamuk hemen yardım etmek istemiş.
Peri, Pamuk’a bir görev vermiş. “İlk önce, bu kuru toprağa bir damla neşe gerek,” demiş. Pamuk neşeli bir şarkı mırıldanmış. Toprak hafifçe titremiş. Minik bir filiz çıkmış. Sonra peri, “Şimdi bir cesaret kırıntısı lazım,” demiş. Pamuk bir taşın üzerinden zıplamış. Taşın altından küçük, yeşil bir yaprak çıkmış. Her hareketinde sihir büyüyormuş. Pamuk, korkusunu yenip daha da cesurlaşmış. En sonunda, kavanoz yarıya kadar dolmuş.
Fakat hâlâ en önemli şey eksikmiş: sabır. Peri, “Sabır olmadan bahar tam olarak gelmez,” demiş. Pamuk oturmuş ve gözlerini kapatmış. Derin bir nefes almış. Beklemiş. Etrafta hiçbir şey olmamış. Ama Pamuk beklemiş. İşte tam o anda mucize gerçekleşmiş. Kavanoz birden dolmuş. Işık her yeri sarmış. Çiçekler açmış. Ağaçlar yeşermiş. Bahar perisi gülümsemiş. “Teşekkür ederim Pamuk,” demiş. “Sen olmasaydın bunu başaramazdım.”
Pamuk, evine dönerken her yer rengarenkmiş. Kuşlar cıvıldıyormuş. Kelebekler uçuşuyormuş. Bahar perisinin sihirli dokunuşu tüm ormana yayılmış. Pamuk, artık her şeyin daha güzel olduğunu biliyormuş. Bazen sadece biraz sabır, biraz cesaret ve bir dostun yardımıyla en güzel şeylerin ortaya çıkabileceğini anlamış. O günden sonra Pamuk, her bahar geldiğinde periyi hatırlamış ve minik kalbinde bir teşekkür fısıldamış.
