Bir varmış bir yokmuş. Gökyüzünün her sabah pembe ve turuncuya boyandığı bir şehir varmış. Bu şehrin adı Mutlu Şehir’miş. Mutlu Şehir’de herkes birbirini tanır, herkes birbirine yardım edermiş. Ama şehrin en mutlu yanı, her akşamüstü gökyüzünde uçuşan rengarenk balonlarmış. Bu balonlar içinde en özel olanı ise mavi balonmuş. Çünkü o balon, küçük bir çocuğun en büyük hayaliymiş.
O küçük çocuğun adı Ela’ymış. Ela, her gün evinin balkonundan gökyüzüne bakar, mavi balonun nereye gittiğini merak edermiş. Bir gün dayanamamış ve sormuş: “Anne, mavi balon nereye uçuyor?” Annesi gülümseyerek cevap vermiş: “O balon, hayallerin peşinden gidiyor sevgili kızım. Belki bir gün sen de onunla tanışırsın.” Ela bu sözü hiç unutmamış. O günden sonra her akşam balonun peşinden gitmek için küçük bir plan yapmış.
Bir sabah Ela, eline bir ip alıp bahçeye çıkmış. Mavi balonun her zaman parkın üzerinden geçtiğini fark etmiş. Hemen koşarak parka gitmiş. Parkta bir banka oturmuş ve beklemeye başlamış. Saatler geçmiş, güneş batmış ama balon gelmemiş. Ela üzülmüş, gözlerinden bir damla yaş süzülmüş. Tam o sırada yanına minik bir kuş konmuş. Kuş, gagasında parlak bir tüy taşıyormuş. Ela tüyü alınca içinde bir sıcaklık hissetmiş. Kuş ona yol göstermek ister gibi kanat çırpmış.
Ela kuşu takip etmiş. Yollar birbirine karışmış, ağaçların arasından geçmişler. Sonunda şehrin tam ortasında, büyük bir çınar ağacının altına varmışlar. Ağacın dallarında onlarca balon asılıymış. Ama en tepede, en güzel yerde mavi balon duruyormuş. Ela’nın kalbi heyecanla atmış. Kuş, minik gagasıyla ipi çözmüş ve balon yavaşça aşağı süzülmüş. Ela balonu tutmuş ve yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. O an anlamış ki bazen hayallerine kavuşmak için biraz sabır ve biraz da küçük bir yardım gerekiyormuş.
Ela mavi balonla eve dönmüş. Artık her akşam balkonda oturup balonuyla oynuyormuş. Ama bir gün balonun rüzgarda sallandığını ve uzaklara gitmek istediğini hissetmiş. Ela biraz düşünmüş. Sonra derin bir nefes alıp ipi yavaşça bırakmış. Mavi balon gökyüzüne doğru yükselmiş. Ela arkasından el sallamış. Çünkü biliyormuş ki bazen bir şeyi özgür bırakmak, onu sevmenin en güzel yoluydu. O günden sonra Mutlu Şehir’de herkes balonların özgürce uçtuğu o anı izlemek için akşamüstleri dışarı çıkarmış. Ve Ela, her seferinde mavi balonun en yüksekte olduğunu görüp içten içe gülümsermiş.
