Bir gün, minicik bir tohum toprağın altında uyandı. Üzeri simsiyah toprakla kaplıydı. Etrafı çok karanlık ve sessizdi. Tohum, yumuşak bir ses duydu. Bu ses yağmur damlalarının toprağı ıslatışıydı. “Çık dışarı,” diye fısıldadı bir solucan yanından geçerken. Tohum önce korktu. Dışarısı nasıl bir yerdi? Ama içinde garip bir merak büyüyordu. Bacakları yoktu ama yine de yukarı doğru itmeye başladı. Küçük bir kök aşağıya, minik bir filiz yukarıya doğru yol aldı. Toprak tanecikleri ona yol verdi. Bir taşa çarptı ama yılmadı, kenarından dolandı. Günler geçti. Tohum artık bir fide olmuştu. Nihayet bir sabah, başını toprağın üstüne çıkardı. Güneş onu sıcacık karşıladı. “Ne güzel bir dünya,” diye düşündü minik fide. Rüzgar saplarını okşadı, bir arı gelip selam verdi. O an anladı: Bütün bu zorlu yolculuk, bu güzel anı görmek içindi.
