Bir varmış bir yokmuş. Dostluk Ormanı’nda birbirinden farklı hayvanlar yaşarmış. Bu ormanda herkesin bir arkadaşı varmış ama en yakın dostlar Tavşan Pofuduk, Sincap Ceviz ve Kirpi Minik’miş. Her gün güneş doğduğunda birlikte oyun oynarlarmış. Bir sabah Pofuduk, ormanın ortasındaki büyük çam ağacının altında yeni bir oyun bulmuş. Bu oyun, içinde yuvarlak taşlar ve renkli yapraklar olan bir kutuydu. Ceviz hemen yanına gelmiş. “Bu ne?” diye sormuş. Pofuduk cevap vermiş: “Bilmiyorum ama birlikte keşfedebiliriz.”
Üç arkadaş kutuyu dikkatlice açmış. İçinden minik bir not çıkmış. Notta şöyle yazıyormuş: “Bu ormanın en değerli hazinesi dostluktur. Bunu bulmak için birlikte çalışın.” Ceviz notu okurken Minik de yanlarına gelmiş. Kirpinin dikenlerine birkaç kuru yaprak takılmıştı. Pofuduk gülümsemiş. “Hadi hep birlikte bu hazineyi arayalım,” demiş. Önce nehrin kenarına gitmişler. Orada balıklar suyun içinde dans ediyormuş. Ama hazineyi bulamamışlar. Sonra çiçekli tepenin zirvesine tırmanmışlar. Rüzgar saçlarını okşamış ama cevap vermemiş.
Akşam olmaya başlamış. Güneş batarken ormanın rengi turuncuya dönmüş. Üç arkadaş yorulmuş ve biraz üzülmüş. Tam geri döneceklerken Minik bir şey fark etmiş. “Bakın,” demiş, “kutunun dibinde başka bir not daha var.” Notu okumuşlar: “Hazineyi buldunuz bile. Birlikte oynadınız, birlikte yürüdünüz, birlikte güldünüz. İşte hazine bu.” O an anlamışlar ki en büyük hazine birbirlerine sahip olmakmış. Gökyüzü yıldızlarla dolarken, el ele tutuşup evlerine dönmüşler. O gece hepsi mutlu uyumuş.
