Bir zamanlar, küçük bir çocuk olan Kerem, büyükannesinin tavan arasında tozlu bir halı buldu. Halı eskiydi ve üzerinde parıldayan desenler vardı. Kerem halıya dokunduğunda, halı hafifçe titredi ve yerden yükselmeye başladı. Kerem çok şaşırdı ama aynı zamanda çok heyecanlandı. Halı usulca pencereden dışarı süzüldü ve gökyüzünde süzülmeye başladı. Rüzgar Kerem’in saçlarını okşuyor, kuşlar ona eşlik ediyordu.
Halı, yemyeşil ağaçlarla kaplı bir ormanın üzerinde alçalmaya başladı. Burası sıradan bir orman değildi. Ağaçların gövdeleri gümüş gibi parlıyor, çiçekler kendi kendine şarkı söylüyordu. Kerem halıdan indi ve etrafına baktı. Tam o sırada, minik bir sincap yanına geldi. Sincabın tüyleri maviydi ve gözleri zümrüt gibi yeşildi. “Merhaba,” dedi sincap. “Ben Pırıltı. Saklı Orman’a hoş geldin. Burada her şey biraz farklıdır.” Kerem çok mutlu oldu ve Pırıltı ile arkadaş oldu.
Birlikte ormanda yürümeye başladılar. Kerem, ağaçların arasında ışıl ışıl parlayan bir dere gördü. Suyu içince, bir anda kendini daha cesur hissetti. Pırıltı, “Bu derenin suyu sihirlidir. İçen herkesin kalbi iyilikle dolar,” dedi. Kerem dereden biraz daha içti ve etrafa daha dikkatli bakmaya başladı. O sırada uzaktan bir ses duyuldu. Bir baykuş, büyük bir ağacın dalında oturuyor ve onlara bakıyordu. Baykuşun gözlükleri vardı ve elinde minik bir kitap tutuyordu. “Saklı Orman’ın sırrını öğrenmek ister misiniz?” diye sordu baykuş. Kerem ve Pırıltı merakla başlarını salladı.
Baykuş, kitabı açtı ve okumaya başladı. Anlattığına göre, Saklı Orman’ın kalbinde bir kristal mağara vardı. Bu mağara, ormandaki tüm canlıların birbirini anlamasını sağlıyordu. Ama son zamanlarda mağaranın ışığı sönmeye başlamıştı. Bunun sebebi, ormanın derinliklerinde kaybolan üç altın meşe palamudu idi. Kerem hemen yardım etmek istedi. Pırıltı ile birlikte palamutları aramaya koyuldular. İlk palamut, eski bir köprünün altında şarkı söyleyen bir taşın yanındaydı. İkinci palamut, bulutların arasında uçan bir kelebeğin kanadına takılmıştı. Üçüncü palamut ise en zor olanıydı. Bir ayı mağarasının içinde, uyuyan bir ayının patisinin altında duruyordu.
Kerem çok korktu. Ayı uyanırsa ne yapardı? Ama Pırıltı ona cesaret verdi. “Sihirli sudan içtin, unutma. Kalbin iyilikle dolu,” dedi. Kerem derin bir nefes aldı, usulca ayının yanına sokuldu ve palamudu yavaşça çekti. Ayı mırıldandı ama uyanmadı. Kerem, üç palamudu da alıp kristal mağaraya götürdü. Mağaranın ortasındaki bir yuvaya palamutları yerleştirdiğinde, mağara birden göz kamaştırıcı bir ışıkla aydınlandı. Ormanın her yanına yayılan bu ışık, tüm hayvanları neşelendirdi. Kuşlar daha güzel ötmeye, çiçekler daha parlak açmaya başladı. Kerem, Saklı Orman’a yeniden hayat verdiği için çok mutluydu. Artık eve dönme vakti gelmişti. Uçan halısına bindi ve Pırıltı’ya veda etti. Halı yavaşça yükseldi ve Kerem, büyükannesinin tavan arasına geri döndü. O gece uyurken, rüyasında mavi tüylü sincabı ve ışıl ışıl ormanı gördü.
