Bir sabah, Esila uyandığında gökyüzünde bambaşka bir şey gördü. Penceresinden dışarı baktığında, diğer bulutlardan çok farklı bir bulut ona gülümsüyordu. Bu bulut bembeyazdı ve yumuşacık pamuk şekeri gibiydi. Esila gözlerine inanamadı çünkü bulut gerçekten gülümsüyordu. Minik bir ağzı ve ışıl ışıl parlayan iki gözü vardı.
Esila hemen camını açtı ve “Merhaba” dedi. Bulut ona doğru biraz daha yaklaştı. Rüzgar hafifçe estiğinde bulut sallanıyor ve sanki dans ediyormuş gibi hareket ediyordu. Esila çok mutlu oldu çünkü daha önce hiç gülümseyen bir bulut görmemişti. “Senin adın ne?” diye sordu Esila. Bulut cevap veremedi ama şeklini değiştirdi. Önce bir kalp, sonra bir yıldız, daha sonra da bir kelebek oldu. Esila çok heyecanlandı ve “Sana Gülümseyen Bulut diyeceğim” dedi.
O günden sonra Esila her sabah penceresini açar ve Gülümseyen Bulut’u beklerdi. Birlikte oyunlar oynarlardı. Esila ona şarkılar söyler, bulut da şekilden şekle girerek ona eşlik ederdi. Bir gün bulut üzgün görünüyordu. Esila ne olduğunu anlamadı ama bulut yavaşça yere doğru inmeye başladı. Esila bahçeye koştu ve bulut tam onun başının üzerine geldi. Bulut hafifçe dokundu ve Esila’nın saçlarına birkaç damla yağmur düştü. Bu sıradan bir yağmur değildi çünkü damlalar pırıl pırıl parlıyordu ve küçük gökkuşakları gibiydi.
Esila, “Neden üzgünsün?” diye sordu. Bulut şeklini bir soru işaretine çevirdi. Esila etrafına bakındı ve bahçedeki çiçeklerin solduğunu gördü. “Çiçekler mi susadı?” diye sordu. Bulut hemen neşeyle sallandı ve daha fazla yağmur damlası döktü. Esila, bulutun aslında çiçeklere yardım etmek istediğini anladı. Birlikte çiçekleri suladılar. Esila kovayla su taşıdı, bulut da üzerlerine incecik yağmur yağdırdı. Çiçekler hemen canlandı ve rengarenk açtı.
Artık Esila ve Gülümseyen Bulut en iyi arkadaş olmuşlardı. Her gün birlikte vakit geçiriyor, birbirlerine yardım ediyorlardı. Bulut bazen Esila’ya gölge yapıyor, bazen de ona serinlik veriyordu. Esila ise buluta masallar anlatıyor ve ona resimler çiziyordu. Bu dostluk gökyüzünde ve yeryüzünde en güzel dostluklardan biriydi. Esila her gece yatağına yattığında, bulutun ona pencereden gülümsediğini görüyor ve huzurla uykuya dalıyordu.
